Μέρες του 1974

Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν' αγαπά
λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν' αγαπά
έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά
έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά

Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο
η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο
ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν' αγαπώ;
ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν' αγαπώ;

Στίχοι: Νεσιέ Γιασίν
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας


Τριανταπέντε χρόνια μετά από ένα προδοτικό πραξικόπημα και τη Τουρκική εισβολή στη Κύπρο, το δίκιο παραμένει ακόμα λαβωμένο. Δεν ξέρω αν αποδοθεί ποτέ δικαιοσύνη και τα δυό κομμάτια ξαναγίνουν ένα. Ξέρω μονάχα ότι για μένα θα είναι ένα όνειρο ζωής και μια υπόσχεση.


Υπόσχεση Ιούλη 74

Τα τύμπανα πολέμου ήχισαν χαράματα
μαζί με βουητό αεροπλάνων και την οσμή της προδοσίας
Κι ήταν ο ήχος αυτός η πρώτη μαχαιριά
που θα χαράκωνε για πάντα τη ψυχή μας
και κείνον το πρωινό του Ιούλη.
"Φεύγω μάννα, για το τόπο μας, είναι δικός μας δεν θα τον πάρουν."
Το κλάμα της και οι κραυγές σκέπαζαν τα βουητά
τα δάκρυα της γίναν ποτάμι ορμητικό
που ήθελε να πνίξει προδότες και εισβολείς
"Γιέ μου, γιέ μου, που φεύγεις, θα σε ξαναδώ; "
"Ναι μάννα μη με θρηνείς, θα σμίξουμε και πάλι.
εδώ στο σπίτι μας, το γιασεμί με περιμένει να το ποτίσω."
Ύστερα σιωπή, σκοτάδι, πόνος, θάνατος
και μια πατρίδα μοιρασμένη, πίνακας θλίβερός ενός πολέμου.
Τα χρόνια πέρασαν, ο πόνος έμεινε βουβός
Εσύ μάννα έφυγες με τον καημό να ξαναπάς στο σπίτι μας
Κι εγώ κράτησα την αγάπη σου που ήταν πάνω απ' τη ζωή σου
και μια υπόσχεση που δεν τήρησα ακόμα
Το γιασεμί μας στην αυλή να το ποτίσω.

Αφιερωμένο στη μάννα μου και σ΄όλες της μαννάδες του κόσμου που πάνε τα παιδιά τους στο πόλεμο.

Αποχαιρετισμός της άνοιξης

Με αχτίνες φθινοπωρινού δειλινού
που σβήνουν μες στη πίκρα του καλοκαιριού
μαζεύτηκαν στο απάνεμο φρύδι της θάλασσας
όλοι οι παλιοί σύντροφοι απ' τα χρόνια εκείνα
της χαμένης ακαταστασίας των συλλογισμών
και της τελευταίας τάξης των μεγάλων ερώτων.
Όλοι ήταν εκεί αρμονικά στοιχισμένοι,
πίσω από τους δήμιους χωρίς κουκούλες
και μια μπάντα αποδημητικών πουλιών
που αναζητούσαν δρόμο για παγωμένους χειμώνες.
Ποιητές με ποιήματα στα χέρια περίμεναν
να πυροβολήσουν τον ουρανό με στίχους.
Πρόσωπα, βγαλμένα από ασπρόμαυρες φωτογραφίες,
σαν χορός αρχαίας ελληνικής τραγωδίας,
θρηνούσαν τον ήχο των κυμάτων που έσβηναν με ρυθμό
μέσα στα λευκά μαντήλια του αποχαιρετισμού.
Δίπλα στα λευκά μάρμαρα, πρωτοσέλιδα περιστέρια
κρατούσαν στο ράμφος τους ίδια αποκόμματα.
Τουφεκισμός της άνοιξης, τουφεκισμός, τουφεκισμός.
Μόνο που δεν έγινε ποτέ, τον πρόλαβε η αυτοχειρία.
Η άνοιξη με τους σπόρους των λουλουδιών
κρυμμένους ακόμα στο βρεγμένο χώμα,
ανήμπορη παρακολουθούσε την τελετουργία της.
Σαν ο ήλιος κρύφτηκε στα χρώματα του δειλινού,
οι στίχοι καρφώθηκαν στον ουρανό σα λαμπερά αστέρια,
οι δήμιοι σήκωσαν πανηγυρικά τις μαύρες τους κουκούλες
δίνοντας το σύνθημα της τελευταίας σιωπής
πριν απ' το πέρασμα στην απέναντι σκοτεινή όχθη.

Ανδρέας Κ.

Νοσοκομείο άγιος διάδρομος

Σ' ένα διάδρομο
μετράς τη ζωγραφιά του πόνου
με βήματα αργά,
ανασαίνεις αγωνία που σε πνίγει
και κείνος ο ήχος
ένα πέτρινο μίγμα
από βογγητά και ψίθυρους
σου γρατσουνίζει τα σπλάχνα.
Πρόσωπα μ' ένα χρώμα αβεβαιότητας
αναζητούν στο βάθος της σιωπής
τη φωνή της λύτρωσης
ή της απόγνωσης
ή έστω λίγες ξεθωριασμένες λέξεις.
Οι ώρες παίζουν κρυφτό
πίσω από κλειστές πόρτες
ο χρόνος χάνεται στη στροφή
μαζί με βιαστικά βήματα γιατρών
κι οι μέρες περνάνε βαριά
Μετρώ τα βήματα μου
απ' το κρεβάτι στο διάδρομο
αναζητώντας υπομονή
και κάποια λόγια φωτεινά
Σ΄ αυτόν τον άγιο διάδρομο
που τόσο με πληγώνει
περιμένω το είσαι καλά
περιμένω το χαμόγελο σου
περιμένω…

Στη κόρη μου Παυλίνα

Έκρηξη άνοιξης

Μοναχός πορεύομαι σε τροχιά αστεριών
κι ανάμεσα στους αστερισμούς των αιώνων
ακουμπώ σε πλαγιά ηφαιστείου
ν' ακούσω το τραγούδι της ψυχής.
Καπνοί σμίγουν με την ανάσα μου
λάβα καυτή τυλίγει το κορμί μου
μα η μεγάλη έκρηξη αναβλήθηκε
ένεκα τα φαινόμενα του καιρού επικίνδυνα.
Αγέρας παρέσυρε χαμόγελα και νότες
σε βρόχινα κατηφορικά ποτάμια
και σκόνη αδιαπέραστη σκέπασε βίαια
τη λάμψη της πανσέληνου και των ματιών.

Μοναχός πορεύομαι σε αφέγγαρα μονοπάτια
αναζητώντας σε σκοτεινές σπηλιές
την έκρηξη της άνοιξης όπου ποτάμια λουλουδιών
θα πνίξουν τα σκοτάδια που μας όρισαν,
η ανάσα, αύρα δροσερή, θ' ανοίξει τα φτερά της
πάνω από γαλάζιες θάλασσες
κι οι κρατήρες των ηφαιστείων θα ξεχειλίσουν
από πολύχρωμα φωτεινά ξεχασμένα όνειρα
που θα εκραγούν σε τραγούδι έρωτα και ζωής.
Τότε το ουράνιο τόξο θα γαληνέψει
και θα σκαρφαλώσει σ' ουρανό και γη
σημάδι πως η άνοιξη άνθισε και πάλι.

Ο χρόνος πάντα εκεί

Ζωγραφίσαμε εικόνες
με λέξεις βουτηγμένες
στα χρόνια εκείνα
που το γέλιο της άνοιξης
ήταν κομμάτι της ψυχής μας.

Βάλαμε χρώματα
λαμπερά σαν τα μάτια παιδιών
που κρατάνε τη ζωή στη χούφτα τους
κι έχουν τη σιγουριά
πως τα πάντα δικά τους είναι.

Οι θαμπές πινελιές
μέσα από το σήμερα
καθόλου δεν χάλασαν
τη λάμψη απ' τις ζωγραφιές
και τις όμορφες στιγμές μας.

Μόνο τις καρδιές μας θόλωσαν
για ότι χάραξε όνειρα που γεννήθηκαν
στην αυλή κάποιου σχολείου
στα στενά δρομάκια της γειτονιάς
και στο άρωμα πορτοκαλανθών τ' Απρίλι

Ζωγραφίσαμε εικόνες αγαπημένες
Νέλλη με τα μαύρα μακριά μαλλιά σου
Μάρω με το ίδιο πάντα χαμόγελο
εικόνες που δεν κιτρίνισαν ποτέ
κι ο χρόνος πάντα εκεί μας περιμένει.


Αφιερωμένο στη Νέλλη, τη Μάρω, τον Γιάννη, το Στέλιο
που ξαναβρεθήκαμε στο βλέμμα της Μόρφου.

Μικροί Θεοί

Εμείς
μικροί Θεοί
Να σκεπάσουμε
με στίχους
τις δηλητηριαμένες πληγές,
το κλάμα των παιδιών μας,
τις νεκρωμένες μας καρδιές.


Εμείς
μικροί Θεοί
με προσευχή αθωότητας
να κάνουμε το θαύμα
να ζωντανέψουν οι "νεκροί",
να γίνει γέλιο δυνατό
το κλάμα και ο πόνος

Εμείς
μικροί Θεοί
μπορούμε
να ξαναφέρουμε την άνοιξη
να νοιώσουμε και πάλι
τις μυρουδιές των λουλουδιών
τη ζεστασιά του ήλιου

Εμείς
μικροί Θεοί
να αρμενίσουμε
σε θάλασσες επανάστασης,
να κάνουμε τον άνεμο ούριο
για να κερδίσουμε ξανά
τα λιμάνια του παράδεισου μας.

Θλιβερά απογεύματα

Τα μεσημέρια μου
δεν γελάνε πια
στα μάτια σου
κι η θάλασσα απέναντι
θολή
ακουμπά αργά
τ΄απογεύματα
βαφτίζοντας τα
θλιβερά

Διαδρομές κλεψύδρας

...πριν ο χρόνος
σαν άμμος κυλήσει
σπάζοντας το γυαλί κλεψύδρας…
Σοφία Στρέζου


Με μια κλεψύδρα στιγμές
μετράμε τη ζωή μας
και κόκκοι λέξεις
πότε γεμάτες πότε άδειες
κυλάνε σε λευκές σελίδες.

Η μνήμη μετρώντας
στιγμές και σελίδες
καίγεται απ' το χρώμα των λέξεων
κι αναζητά σε διαδρομές θαλασσινές
τη σκοτεινή σκιά του έρωτα.

Οι μέρες κι η άμμος πέφτουνε
μες στο στενό σωλήνα της κλεψύδρας
απορημένες σβήνουνε στου σκοταδιού το χάος
όλα τα χρόνια σε μια στιγμή
μαζί κι ο κόκκος του θανάτου.


Σοφία, οι στίχοι σου συνέχεια της σκέψης μου

Απουσίες

Με μια κούπα κόκκινο κρασί
γύρεψα ένα παράθυρο στο όνειρο
μα οι δρόμοι της αγάπης δήλωσαν κλειστοί
και το χαμόγελο σου σβύστηκε
μέσα στης μέθης το σκοτάδι

Σε μια κούπα κόκκινο κρασί
βούτηξα τις χαρακιές του δειλινού
και τις σελίδες από παρουσιολόγιο ευτυχίας
ακούμπησα σε θλιβερά σύννεφα απογεύματος
και μέτρησα όλες τις χαρές που είχαν απουσία

Ανδρέας

9 ΔΕΚΕΒΡΗ

Ψυχές και όνειρα
σβύνουν
μέσα στα αποκαίδια
Κι ο ήλιος
σκοτεινός θρηνεί
Η καταχνιά τ' απομεσήμερου
κι η σιωπή των κυμάτων
σμίγει
με μαύρους καπνους
ένα δάκρυ κυλά αργά
φτάνει στη καρδιά
αφίνοντας
μια χαρακιά βαθιά
και τη κραυγή σου

Αφιερωμένο στην Ελένη, μια μαθήτρια 17 χρονών που είδε κι έζησε τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Που είδε τον συνομήλικο σημμαθητής της να φεύγει τόσο άδικα.
Που είδε όλα όσα έγιναν και το μόνο που ήθελε ήταν να αφίσει μια κραυγή.
"σταματείστε". Όλα τα παιδιά μας ΄νομίζω αυτό ζητάνε. Να έχουν ελπίδα για ένα αύριο δίκαιο και αληθινό. Ας μη τους σβήσουμε την ελπίδα.

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΚΕΡΙΩΝ

Ανάμεσα στο φεγγάρι και στο φως των κεριών
υπάρχει η αιωνιότητα των στιγμών
απέναντι μια θάλασσα γαληνεμένη
από το χάδι του φεγγαρόφωτου
και τριγύρω μια μελωδία μαγική
σβύνει μέσα στην ανάσα των αισθήσεων
και στη λάμψη των ματιών σου

ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

"Ακουμπάς ένα χάδι
Σ’ ό,τι δεν έζησες"
Μεριλ


Ένα ταξίδι
πέρα από τα σύνορα
των ονείρων
Εκεί που η ψυχή αφίνεται
να αιωρείται
ανάμεσα
σε ανεκπλήρωτες
επιθυμίες
δρόμων που
δεν περπατήθηκαν
και στιγμών που σβύστηκαν
από κόκκινη βροχή
Ένα ταξίδι
κι' ένα χάδι
σ' αυτά που δεν έζησες
Τ ' αγγίζεις
τα βουτάς στη καρδιά σου
κι αφίνεσαι στο μεθύσι
των συναισθημάτων

ΔΕΙΛΙΝΟ ΦΛΕΒΑΡΗ

Δειλινό χειμωνιάτικο
την ώρα που ο ήλιος
αφίνει τις τελευταίες ακτίνες
να χαιδέψου τα μαλλιά σου
να σμίξει τη λάμψη του
με το χαμόγελο σου
και το γαλάζιο της θάλασσας
αυτή την ώρα τη γαλήνια
όλη η ομορφιά μαζέυεται
μέσα στη ψυχή σου
Δειλινό χειμωνιάτικο
κι όλα τα χρώματα
μέσα στα μάτια σου
φέρνουν την άνοξη
τη πρώτη μέρα του Φλεβάρη

ΛΕΞΕΙΣ

Άπλωσα τα χέρια
και γέμισα τις χούφτες
με λέξεις που ανέμιζαν
μέσα σε χρυσίζουσες ανταύγιες
Όλες ήτανε δικές σου
κι' ήταν το βράδυ αυτό
ένα δικό μου βράδυ.
Έκλεισα τις λέξεις σου
σ' ανοιχτωσιά της καρδιάς μου
κι ύστερα τις βούτηξα
μέσα σε νότες μαγικές
ένα τραγούδι για να φτιάξω
να ομορφαίνει το ταξίδι μου
στο φως των αστεριών

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Το φεγγάρι γυμνό
παίζει κρυφτό με τα σύννεφα.
Σαν τη γυναίκα που κρύβεται
πίσω από μιά κουρτίνα
γιά να μη δεις
την ομορφιά της γύμνιας της.
Κι εσύ
σαν θεά θαλασσινή
που γεννήθηκε απόψε
στ' ακρογιάλλι απέναντι
μέσα στα ερείπεια
της αρχαίας Ολύνθου.
σμίγεις τα μαλλιά σου
με κίτρινες αχτίνες
και μου χαμογελάς γυμνή
στο φως του φεγγαριου
και της αγάπης

ΣΤΗ ΠΛΩΡΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Ο ήλιος χαμογέλασε
μέσα από τα μάτια σου
χαιδεψε τη θάλασσα
και κρύφτηκε στην αγκαλιά σου
Εσύ όρθια στη πλώρη του ονειρου
ζωγράφιζες το δειλινό
με χρώματα αγάπης
κι' έγραφες με τη καρδιά
στην άκρη τα' ουρανού
τις νότες απ το τραγούδι του έρωτα

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Όνειρα
που γλύστρισαν
μέσα στη νύχτα
κι ακροπατώντας
στους δρόμους
των αστεριών
λαθραία
μπήκαν στη καρδιά σου.
Χαμόγελα
που γλύστρισαν
μεσ' τις σταγόνες
της ομίχλης
φώτισαν με τη λάμψη τους
τα σκοτεινά τα μονοπάτια
της ψυχής
και της αγάπης
Ελπίδες
που γεννήθηκαν
με το πρώτο φως
της μέρας
κι άνοιξαν τις φτερούγες τους
για μακρινό ταξίδι
μαγευτικό
στην Άνοιξη σου της ζωής.

ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΒΡΟΧΗΣ

Βροχή
μονότονα μελαγχολική
κι οι σταγόνες της
φτάνουν μέχρι τη ψυχή
και την μουσκεύουν
την πνίγουν
την πιέζουν
ν΄αντισταθει
στην ασφυξία της μελαγχολίας
ν' αντιδράσει στον πνιγμό
να αρπάξει τις σταγόνες
να τις κάνει χαμόγελο
να τις κάνει τραγούδι
να στολίσει τις μέρες
που έρχονται

ΑΝΑΠΟΛΩ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

Αναπολώ τις μέρες
που ανάμεσα σε στόχους
και στα ίδια τα καθημερινά
μιλούσαμε για ποίηση
για τον Καβάφη, τον Ελύτη
"...τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς..."
Κι οι αριθμοί που υστερούν
θα γίνουνε πάλι στόχοι.
Ο λόγος σου φωτιά
άναβε τις ψυχές και τις ζωντάνευε
Κι' όλοι, άντρες και γυναίκες,
μετρούσανε τη δύναμη τους
να φτάσουνε στο τέρμα
αυτό που ο λόγος σου
καθάριος και κυρίαρχος
άνοιγε τα μονοπάτια.
ακόμα κι όταν συναντούσε
" Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,"
Στόχοι και στίχοι
σμίγανε και γινότανε ένα χαμόγελο
Ο Ελύτης γιόμιζε άνοιξη
τους αριθμούς και τις καρδιές
σαν φτάναμε στο τέρμα
της κάθε μιάς διαδρομής.
" Οπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι
τους ένα μικρό
Δώρο ασημένιο ποίημα."
Αναπολώ
την ομορφιά των ημερών
τόσο μοναδικών
που δεν μπορούνε πια
να ξαναγίνουν ίδιες.

ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Λουλουδι της μερας
Μοναδικο και ομορφο
Μικρή μου μωβ ορχιδέα
Απλωνεις τα πέταλα σου
Κι αγκαλιάζεις τις νυχτες μου
Και ντυνονται κι αυτές
Πάντα στο χρώμα της αγάπης
Λουλουδι της μερας
Λουλουδι της νύχτας
Το άρωμα σου απλώνεται παντού
και γίνονται οι λέξεις της αγάπης μου
ποτάμι
Να πλυμμηρίσει τη καρδια σου
να αγγίξει τη ψυχή σου
Πάντα στο χρώμα της αγάπης