Μιλώ

Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει
Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δεν μιλούν

Τα μάτια σου μιλούν εγώ χορεύω
Λίγη δροσιά μιλούν κι εγώ χορεύω
Λίγη χλόη πατούν τα πόδια μου
Ο άνεμος φυσά που μας ακούει

Γιώργος Σαραντάρης

Από τη συγκεντρωτική έκδοση στη δόξα των πουλιών (1997)

Γιώργος Σαραντάρης, Οι μενεξέδες

Τα φώτα σαν πουκάμισα
Ντύνουν τα σώματα
Εκείνων των ανθρώπων
Που αγαπήσαμε
Και που αφήσαμε
Ή μας αφήκαν
Χωρίς χαιρετισμό

Ποτέ δεν καρτερούσαμε
Τέτοιο θέαμα
Δεν προέβλεπαν
Τα μάτια μας
Τόσους κρίνους

Ήταν γραφτό να χάσουμε τον ύπνο
Χωρίς διαμαρτυρία
Μέσα στους μενεξέδες να σκορπίσουμε
Και να ξαναβρεθούμε

Από την ενότητα Ο θάνατος θα μάθει να πεθαίνει (1938)


Από τη συγκεντρωτική έκδοση στη δόξα των πουλιών (1997)

Σβήνω τη μουσική του αγέρα

Σβήνω τη μουσική του αγέρα
Και σε ακούω
Πλάση από τριαντάφυλλα
Κι από σύννεφα
Τώρα που μιλούν οι γλάροι
Και κρέμεται η θάλασσα
Σαν σφεντόνα
Πάνω σε μιά παροδικη
Απουσια

Η φωνή σου είναι το φως
που πέφτει σαν σκιά
Σαν να ήτανε
Βουνό θεόρατο
Ο ήλιος.

Γιώργος Σαραντάρης

Από τη συγκεντρωτική έκδοση "στη δόξα των πουλιών" (1997)

Κατά βάθος όλοι σκέφτονται...

Κατά βάθος όλοι σκέφτονται τον τρόπο να ζήσουν
ελέύθερα
Κατά βάθος ο θάνατος είναι ένας τρόπος να ζήσουμε
ελεύθερα

Γιώργος Σαραντάρης

Από τη σειρά "ο θάνατος θα μάθει να πεθαίνει"

Μελαγχολία της ύλης

Ο αδιόρθωτος θάνατος
Με τ' αδρά χέρια του
Θα πάρει τη ψυχή
( Που αγαπημένη είχαμε στα χρόνια )
Πριν αναδώσει το πνεύμα
Η ψυχή μας θα απομακρυνθεί
Ο θάνατος θα τη τραβήξει πέρα
Ίσως θα παραμείνουμε νεκροί...

Γιώργος Σαραντάρης

Από τη σειρά " ο θάνατος θα μάθει να πεθαίνει"