Στων βράχων τις σιωπές

Αμάραντες ανάσες θα σου στείλω
με του βαρδάρη τα φτερά
να' ρθουν και τη ψυχή σου να φυσήξουν.
Σταγόνες μελιού απ' τα χείλη μου
να πάρεις κι αγάπη να γεμίσεις.
Θάνατος κι έρωτας είσαι.
Οίστρος και ποίηση.
Αγάπης λόγος και ερωτικό κάλεσμα.
Βροχή λουλουδιών και σμαραγδένια θάλασσα.
Κραυγή ψυχής και "θέλω" σιωπής.
Με τη σιωπή μιλάς, με τη ψυχή παλεύεις..
Πέρα στων βράχων τις σιωπές θ' ανέβω
μια χούφτα άγριο χαμομήλι να μαζέψω
και δώρο θα το κάνω στου ανέμου το πέρασμα.
Άνοιξης άρωμα να πάρει το πρωϊνό
κι ο ήλιος να ζεστάνει την ψυχή μου.
Σπίθα να γίνει το φιλί
και στων χειλιών σου το βελούδο
να τυλιχτεί…
Πέρα στων βράχων τις σιωπές θα κάτσω…
στη θάλασσα να ρίχνω πινελιές
απ' των ματιών μου το χρώμα
μέσα στο μπλέ να ξεδιψούν
ήλιος και φεγγάρι..
Κι ύστερα στην αγκαλιά σου
να χάνομαι.. μαζί να ξεδιψάς κι εσύ.

Μαρία Νικολάου
"Πύρινες Ωδές"
Από τη συγκεντρωτική έκδοση
"Εικονική λογοτεχνία και www.Ποίηση.gr

ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ο δρόμος μαύρος
Να καταλήγει σε χάλασμα
Και κει σε πηγάδι να πέφτει
Κρεμασμένα όνειρα
Σε γκρίζες κλωστές
Το νερό παγωμένο
Κρύσταλλο οι σκέψεις
Δεν τολμάς ανάσα να πάρεις
Η Άνοιξη απέχει
Το φθινόπωρο ξέρανε τα βλέφαρα
Και τα 'ριξε σαν φύλλα στο χώμα.
Τα λάσπωσε η βροχή
Τα σάπισαν τα λόγια σου
Κι ο χειμώνας πια βαρύς
Στους -12 υπό του έρωτα...
Ούτε κι ο θάνατος
Δεν ζει σε τέτοια παγωνιά...

Μαρία Νικολάου
Από τη συλλογή της "Σκοτεινές πορείες βροχής"

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Πού είσαι αγαπημένε...

ποια είναι τα κύματα
που στο κορμί σου επάνω αλητεύουν...

Το κόκκινο γεράνι σου στη γλάστρα
άραγε υπάρχει...;
ή μήπως κι εκείνο πέθανε πάνω στα
δάχτυλα σου...

Ποιος ξέρει πού είσαι αγαπημένε...
Όμορφε πρίγκιπά μου...

Αέναε εραστή
του δόλιου μου μυαλού...

Πότιζα σήμερα μια γλάστρα με λουλούδια.
Της μοναξιάς τα ρόδα,
κόκκινο και λευκό...
που σου 'χα πει, θυμάσαι...;

Κόκκινο βάπτιζα το πάθος σου
Λευκό το βάθος της ψυχής σου.

Πότιζα σήμερα μια γλάστρα με λουλούδια...

Κι ήρθε και τρύπησε το χέρι μου ένα αγκάθι
κι είδα το αίμα σου να στάζει.
Κόκκινο και πικρό...

Το δηλητήριο του σκορπιού
σε κάθε κύτταρό μου...

Πού να ΄σαι αγαπημένε...

Πού να θαλασσοπνίγονται οι σκέψεις σου...
Κι ούτε τα χείλη νιώθω πια...

Και το γεράνι... πάει...


Μαρία Νικολάου
από τη συλλογή της Σκοτεινές Πορείες Βροχής

Λευκανθοί

Έγινα δάκρυ
κι έσταξα στη χούφτα μου μια στάλα,
τόσο που να με βρει η Άνοιξη βρεγμένη
και να ζηλέψουν τα μικρά σπουργίτια...
Δυο λέξεις
μικρό τιτίβισμα στο ράμφος να κεντήσω
να βγει το " σ'αγαπώ "
δαντέλα στολισμένη.
Κι όπως στα δάχτυλα θα ρέει
διάφανο νερό
βάρκα θα κάνω τα δυό βλέφαρα
να ταξιδέψω στων ονείρων σου
τα πέλαγα
βαθιά στο μπλε τους
να ποτίσω λευκανθούς...

Μαρία Νικολάου

Απο τη συλλογή της Σκοτεινές Πορείες Βροχής εκδόσεις Ενδυμίων
που πριν λίγο πήρα στα χέρια μου, ομολογώ με χαρά και συγκίνηση γιατί πραγματικά είναι όμορφο συναίσθημα να παίρνεις το βιβλίο κάποιου φίλου.
Μαρία μου, να ευχηθώ η πορεία της συλλογής σου να είναι λαμπρή και φωτεινή.
Το blog της Μαρίας http://darkrain67.blogspot.com/

Αργυρόλευκα φεγγάρια

Τώρα που σώπασε η ψυχή
και μήτε ακούγεται λαλιά αηδονιού
πίσω απ’ τα δέντρα

Τώρα που λίγωσε η καρδιά
και απόκαμε το τελευταίο
ξεροβόρι

έλα να κοιμηθείς στα χέρια μου
δίχως να φοβηθείς τους Λαιστρυγόνες
μήτε των σκοτεινών ονείρων τα θεριά.

Τώρα που αντίκρισες του νου
τ’ άγιο καραβοστάσι
έλα και ρίξε άγκυρα βαριά,
κι άδραξε στη χούφτα σου τις νύχτες

Τώρα που σώπασε η λαλιά
και μήτε ψίθυρος ψυχής ακούγεται,

αγάπησέ με ανύποπτα
και παραδόσου σ’ αργυρόλευκα
φεγγάρια..

Μαρία Νικολάου
http://darkrain67.blogspot.com/
http://www.nestofpoetry.blogspot.com/

ΣΤΑΛΑ ΔΡΟΣΙΑΣ

Στολίστηκαν οι λεμονιές
μ’ αχτίδες ήλιου.

Στο κίτρινο
και στο βαθύ γαλάζιο
το πέρας τ’ ουρανού.

Μια στάλα δροσιά
έπλυνε τα χείλη μας

κι ύστερα
τα τραγούδια των πουλιών
συγχώρεσαν τον Έρωτα
γι αυτό του το κοκκίνισμα
στα μάγουλα.


Έλα,
μαζί θα σκεπαστούμε Χαραυγή..



Mαρία Nικολάου

http://anthikokkina.blogspot.com/

Μιά στάλα από τα όμορφα ποιήματα της Μαρίας