ΜΑΡΤΗΣ ΞΑΝΑ

Χείμαρρος τα πεινασμένα λόγια
Παρέσυραν την νύχτα στις διαστάσεις μου
Κατάπιανε την όποια λογική σου.
Έσπασα πάλι το εύθραυστο κουκούλι
που κυοφορεί τα αιώνια όνειρα μου.
Πολύχρωμη πεταλούδα η ψυχή μου
διάβηκε φτερουγίζοντας ολάκερο το κορμί σου.
Ούτε στιγμή δεν στάθηκε να ξαποστάσει.
Νομίζεις πως δεν το’ξερα τάχα τι θα συμβεί;
Λόγες μονάχα είναι εκείνες οι στιγμές
που ο πόθος μας βρίσκει να ξεθυμάνει.
Κι έπειτα ξημέρωσε ένα κακούργο ήλιο.
Ήταν αργά πια για να ονειρεύεται κανείς.
Βούτηξε η μαβιά πεταλούδα τα φτερά της
σ’ενα μπολάκι ξεχασμένο μέλι
κι έκατσε στα ξέφτια της αυγής να γλέιψει τις πληγές της.
Σιωπή βασίλευε παντού.
Το’ξερε άλλωστε πως αργοπέθαινε ωραία...

Ελλη Κωνσταντίνου