ΤΑΞΙΔΙΑ ...

Περάσαμε τη ζωή μας ταξιδεύοντας
στους λερούς δρόμους του Μπρούκλιν.
Παίξαμε, εκ του ασφαλούς,
Διασχίζοντας το Σέντραλ Παρκ,
ανατριχιάζοντας σε κάθε κίνηση σκιών των
απεγνωσμένων.

Χαζέψαμε την αγωνία
των βετεράνων του Βιετνάμ
που έκοβαν στα δύο,
με ειδικά μαχαίρια,
την ψυχή τους.

Κρατήσαμε συντροφιά
στους μοναχικούς καβαλάρηδες
και ψάλλαμε δυνατα
στις εκκλησίες των νέγρων.
. . .

Όταν άναβαν τα φώτα,
αναγνωρίζαμε τους ίδιους ίσκιους
στα πρόσωπα των ανθρώπων
που κάθε βράδυ παίρναν το ίδιο τραίνο,
την ίδια ώρα, κι από τον ίδιο πάντα σταθμό.
Το τραίνο που δεν ακολούθησε
ποτέ το ίδιο δρομολόγιο
και δε γνώριζες
τους ενδιάμεσους σταθμούς,
ούτε το τέρμα.

Κι όταν ξανάσβησαν τα φώτα,
πάλι ταξίδια.
Ταξίδια που δεν έγιναν,
Κι όμως υπήρξαν.


Γιάννης Ποδηναράς

Μουσική : Δημήτρης Λάγιος
Στίχοι : Δημήτρης Λυπέρτης
Τραδούδι: Γιώργος Νταλάρας


ΠΑΛΙΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Πήρα το δρόμο μετά από καιρό
περπατώντας στην ίδια άκρη.
Θωπεύοντας αγάλματα
που βάραιναν την ψυχή μου όλα τα χρόνια.
Ξεδιπλώνοντας την πελώρια αιχμή των πρώτων σκιών.
Κοιτάζοντας ξανά τους ίδιους δρόμους
Ακούγοντας τους ίδιους ήχους
που μαρμάρωναν παιδί την καρδιά μου.
Ίδιες εικόνες.
Ίδιοι δρόμοι μ' αλλαγμένα τα προσωπεία.
Ρόλοι άγνωστοι χωρίς το δικό μου ταξίδι.
Απλώνω το χέρι να ψηλαφίσω τα σημάδια στα πρόσωπα.
Παλιός επισκέπτης αμετανόητος
ν' αναιρώ τη φυγή.

Γιάννης Ποδηναράς
Από τη συλλογή "Φαράγγια των Αγγέλων"

ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

Κοιτάζει το φεγγάρι απ' το παράθυρο
Μάταια προσπαθει να το αγκαλιάσει.
Κι όμως φαίνεται να ΄ναι πλάϊ της.
Απλώνει το χέρι.
Σηκώνεται στις μύτες των ποδιών
Βγαίνει έξω στην αυλή
προς το πηγάδι.
Το φεγγάρι έχει τώρα έναν αδελφό
που επιπλέει χορεύοντας
στο νερό του πηγαδιού.
Αρπάζει τον κουβά,
μαζεύει το φεγγάρι
και με λαχτάρα το σφαλίζει
καλύπτοντας το
με τα δυό μικρά της χέρια.

Γιάννης Ποδιναράς
Από τη συλλογή " Ένα Πράσινο Θολό "

ΘΑ 'ΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ

Υπάρχουν εκείνοι που στο κάλεσμα σου
πάντα θα λένε ναι
χωρίς μετρήματα και μασημένα λόγια.
Μόνο ένα νεύμα αρκεί.
Μια ικεσία άναρθρη της μυστικής βουής
της πιο βαθιάς λαχτάρας σου.
Θα ΄ναι πάντα εκεί
χωρίς αντίπραξη και μελωδίες γλυκερές.
Χωρίς ούτε ένα δάκρυ στη θολή ματιά
της κοινωνίας της πιο βαθιάς ουσίας σου.
Αυτή που κάποτε την είπανε μοίρα ή θεά.
Αγέραστη, χωρίς λύπη ή ακραία χαρά.
Είναι εκεί σαν υγρή νοτιά καινούργιας μέρας.
Η αβεβαιότητα αυτού που είσαι.
Η γαλήνια προσμονή αυτών
που πάντοτε θα λένε ναι στο κάλεσμα σου
για να μη χαθείς.
Να μη νοιώσεις ποτέ
το φόβο της φθοράς
μα ούτε και την ψευδαίσθηση
των μάταιων ονείρων.
Αυτοί που πάντα θα 'ναι εκεί.
Για να κοιτάξεις
μέσα στην ήρεμη κι απόλυτη αποδοχή τους
το πιο βαθύ σημάδι της ζωής σου
που τους χάραξε.

Γιάννης Ποδηναράς
Φαράγγια των Αγγέλων
Σύγχρονη Κυπριακή ποίηση
Λευκωσία 2008



Περίεργη η πρώτη μέρα του χρόνου. Η καρδιά μου σήμερα ταξιδεύει στη μοιρασμένη πατρίδα μου. Στα χρόνια εκείνα που με τον Γιάννη Ποδηναρά διαβάζαμε Ελύτη, Σεφέρη, Καβάφη.Και χτίζαμε όνειρα. Ακόμα σήμερα διαβάζουμε κι ακολουθούμε τα καλέσματα στη ποίηση.

ΜΟΡΦΟΥ 2001

Φύλλα διάφανα
νερά της άμμου
πότισαν τη φυγή μας।
Βυθός του πράσινου κήπου
χάραξε την αφή της θάλασσας।
Πρώτο άγγιγμα
παλμοί της ζωής μας
στέρεψαν την κοίτη της λήθης।
Μόρφου, γεφύρι στην καρδιά
της ξένης γης।
Μόρφου, γεφύρι στο βαθύ πηγάδι
του νόστου।

Από τη ποιητική συλλογή του Γιάννη Ποδιναρά Φαράγγια των Αγγέλων(εκδόσεις Εν τυποις )που σήμερα πήρα από τη Κύπρο από το φίλο μου τον Γιάννη। Δεν μπορούσα να μη γράψω αυτό το υπέροχο ποίημα για τη Μόρφου, το τόπο που ζήσαμε ένα κομμάτι της ζωής μας।
Γιάννη μου εύχομαι η καινούργια σου ποιητική συλλογή να είναι καλοτάξιδη στο κόσμο της ποίησης