ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Διαδρομές Σεπτεμβρη
με λάμψεις χρυσαφιές
του χαμόγελου σου
κι ανταύγιες μαβιές
των μαλλιών σου
να ερωτοτροπούν
με τις ακτίνες τις στερνές
του ήλιου
γεννώντας προσδοκίες
φθινοπωρινές
κι αφίνοντας υπαινιγμούς
για επερχόμενες στιγμές.
Διαδρομές Σεπτέμβρη
μέσα σε μιά συνουσία
χρωμάτων
και σμίξιμο συναισθημάτων

ΜΙΛΩ

Μιλώ και ταξιδεύω
σε μονοπάτια απάτητα
και εικόνες πρωτόγνωρες
Μιλω κι αφινω τα ονειρα μου
να απλωθούν στους γαλαξίες
και στα λειβάδια των αστεριών
Μιλώ και τα λόγια μου
δραπετευουν από μίσχους λουλουδιών
κι από πράσινα φύλλα λεμονιάς
Μιλώ κι οι μέρες κυλάνε
σ΄ένα ποτάμι ατέλειωτο ζωής
ξέχειλο από αναπάντητα ερωτήματα
Μιλώ αναζητώντας
χαμόγελα μέσα στις λέξεις
και αιωρούμενα κρυμμένα λόγια

ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ

Οι νύχτες του Ιούλη
ζεστές κι αστρόφεγγες
έγιναν ξάφνου λαμπερές
μέσα από τις λέξεις σου
μέσα από τα λόγια σου
Ήρθανε αθόρυβα
σαν ακτίνες φεγγαριού
λέξεις απλές καθημερινές
γεμάτες απ' την ομορφιά
του απρόσμενου

Σαν τη πνοή των κυμάτων
ήρθε μες το καταμεσήμερο
η φωνή σου η γλυκιά
κι άνετη μες τη σιγουριά της
σμίχτηκε με τη δική μου
Ένα χαμόγελο άρχισε
να γράφεται δειλά δειλά
ανάμεσα σε λέξεις κι ομιλίες
κι έγιναν ξάφνου μοναδικές
οι νύχτες του Ιούλη

ΦΑΙΔΡΑ (Σχεδίασμα 2 )

Αναζητάς μια δικαιολογία
για τις πράξεις σου
Ένα άλλοθι
για την άνευ όρων παράδοση
Μα ξέρε το
Η αλήθεια δεν είσαι εσύ
που ξεφορτώνεις
-σακί με άχρηστα-
το χθες σου
Όλα ήταν εξαρχής χαμένα
Τιμή και δόξα
Μεγαλεία που δεν εγνώρισα
Τι ναι τάχα το αίμα και η γονική
κληρονομιά του
Κούφιες παλαιικές λέξεις
κι ο Μινώταυρος μια ακίδα –επιτέλους!-
παρελθοντική
Έπρεπε να βγει
κι ας μάτωνε
Παριστάνεις τη γενναία
μα είσαι μόνο η δειλή
Καβάλα σε όνειρα πλάνα
Εγκαταλείπεις τη μάχη
κόβοντας του σχοινιού σου την
άκρια και ξεχνάς
Αυτό το θαλασσένιο κάστρο
σε χρειάζεται
Δεν μπορώ να μένω σε μάχες
λαθεμένες
Δέσμιες του αίματος είμαστε
Θέλω να λυτρωθώ με νέο άγγιγμα
Πηγαίνεις άοπλη στο χαμό σου
Ας χαθώ σε ό,τι εγώ επιλέξω
Προδίδοντας τα μυστικά της γενιάς σου;
Καιρός για καινούριους δρόμους αδερφή
Με τι τίμημα;
Με όποιο

Μερυλ
http://anixneyontas.blogspot.com/

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Το νησί της αφροδίτης
Γιώργος Νταλάρας
Μουσική Μίκης Θεοδωράκης - 1964
Στίχοι: Λεωνίδας Μαλένης
Το "Χρυσοπράσινο φύλλο" του τραγουδιού δεν είναι τυχαίο। Υπάρχει ένα είδος βελανιδιάς που φυτρώνει μόνο στην Κύπρο. Η μια πλευρά του φύλλου χρυσίζει και η άλλη είναι πράσινη! Είναι το εθνικό φυτό της Κύπρου.

Γη της λεμονιάς της ελιάς
Γη της αγκαλιάς της χαράς
Γη του πεύκου του κυπαρισιού
των παληκαριών και της αγάπης
Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος.
Γη του ξεραμένου λιβαδιού
Γη της πικραμένης Παναγιάς
Γη του λίβα τ' άδικου χαμού
τ' άγριου καιρού των ηφαιστείων
Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος.
Γη των κοριτσιών που γελούν
Γη των αγοριών που μεθούν
Γη του μύρου του χαιρετισμού
Κύπρος της αγάπης και του ονείρου
Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος।
http://www.youtube.com/watch?v=VKCJN1sS3x4

ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΚΑΣ

Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν' αγαπά
λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν' αγαπά
έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά

Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο
ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν' αγαπώ;
Στίχοι Νεσιέ Γιασίν
Μουσική Μάριος Τόκας



Ο 54χρονος μουσικοσυνθέτης από την Κύπρο άφησε την τελευταία του πνοή, μετά από πολύμηνη μάχη με την επάρατη νόσο
http://www.youtube.com/watch?v=acVHzPB57VA

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΚΕΡΙΩΝ

Ανάμεσα στο φεγγάρι και στο φως των κεριών
υπάρχει η αιωνιότητα των στιγμών
απέναντι μια θάλασσα γαληνεμένη
από το χάδι του φεγγαρόφωτου
και τριγύρω μια μελωδία μαγική
σβύνει μέσα στην ανάσα των αισθήσεων
και στη λάμψη των ματιών σου

ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Πριν ένα χρόνο η Ελένη Μαυρογονάτου εξέδωσε τη πρώτη της ποιητική συλλογή
με τίτλο ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ όπου περιλαμβάνει ποιήματα που έγραψε τα τελευταία είκοσι χρόνια। Ελένη μου εύχομαι η πρώτη σου απόπειρα να εκδόσεις ποιήματα σου να έχει και συνέχεια γιατι πραγματικά οι στίχοι σου είναι πολύ όμορφοι, γεμάτοι συναίσθημα και για να χρησιμοποιήσω ένα στίχο σου "μοιάζουν έναστρα τα λόγια σου" ।
Απο τη " Μια μικρή μοβ ιστορία " παραθέτω ένα απόσπασμα।

Αντιτάσσομαι στο ψεύδος
των νυχτερινών
οργασμών που σβήνουν
πάνω σε χέρια
υγρά
αντιτάσσομαι
στο εφήμερο των στιγμών
στη ματαιότητα των λόγων
Κι ειπα
αφήσου στη λύπη
στα ταξίδια που κλειδώθηκαν
σε παλιούς
ναυτικούς χάρτες
μακριά θα σε πάρω
επαίτης του ψεύδους
των νυχτερινών οργασμών
της ματαιότητας

Ελένη Μαυρογόνατου
http://dreamers.pblogs.gr/

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΕΣ

Η αχλή του χαμόγελου
απλώθηκε
σε αστρόφεγγα μονοπάτια
ακουλουθώντας των σκιων
τα αδιέξοδα

Οι κτύποι της καρδιάς
σβύνουν
πνιγμένοι από την ένοχη σιωπή
μιας χαρακιάς του φεγγαριού
στη ψυχή

Ακροβατώντας σε μια αχτίνα
ανάμεσα
σε σπέρμα ζωής κατάλευκο
και μαύρο κενό θανάτου
αιωρείσαι

Μη κουραστεί απ το κενό
η ανάσα σου
δώσε ρυθμούς αμυντικούς
και δέσε τη ψυχή σου σε διαδρομές
πανσέληνες

ΜΝΗΜΗ ΙΟΥΛΗ 1974

Μας ξύπνησε το βουητό
αεροπλάνων πολεμικών
κι ήταν σαν τύμπανα πολέμου
που έφαιρναν την καταστροφή
που έφερναν τον θάνατο.
Ήταν το τίμημα βαρύ
της προδοσίας αδελφών
του παιγνιδιού των ισχυρών.
Μάννα φεύγω
Για το τόπο μας
Είναι δικός μας
Δεν θα μας το πάρουν.
Το κλάμα της
οι κραυγές της
σκεπαζαν τα βουητά
τα δάκρυα της έτρεχαν
ένα ποτάμι ορμητικό
σαν νά'θελε να πνίξει
τους εισβολείς.
Γιέ μου γιέ μου
που φευγεις
θα σε ξαναδώ;
Ναι μάννα μη με θρηνείς
θα σμίξουμε και πάλι.
Ύστερα σιωπή
Σκοτάδι.
Το παιγνίδι του πολέμου τέλειωσε
αφίνοντας πληγές, πόνο ,θάνατο
και μιά πατρίδα μοιρασμένη.
Τα χρόνια πέρασαν
ο πόνος έμεινε
κι εσύ μάννα έφυγες
με τον καημο
να ξαναπάς στο σπίτι μας.
Πάντα θυμάμαι την αγάπη σου
ήτανε πάνω απ'όλα
πάνω από τη ζωή σου.
Α.
Αφιερωμένο στη Μάννα μου
Αφειερωμένο στις Μάννες που έχασαν τα παιδιά τους το 74 στη Κύπρο.
Αφιερωμένο σε κάθε Μάννα που βλέπει το παιδί της να φεύγει σ΄ένα πόλεμο
και δεν ξέρει αν θα το ξαναδεί.
Η κραυγή της μάννας μου εκείνο τον Ιούλη του 74 στη Κύπρο είναι μονάχα μιά λεξη. ΕΙΡΗΝΗ