Νότος

Εκεί στο Νότο
που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο
σαν άδειο κάθισμα ταξίδεψα για χρόνια
ψάχνοντας να βρω το κατάλληλο κορμί

Εκεί στα φώτα
εύρισκε η νύχτα τα σημάδια της τα πρώτα
είχα ξεμείνει από τσιγάρα και συμπόνια
και συ με κέρασες καπνό μ' ένα φιλί

Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα

Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας στο Λόττο
κουλουριασμένος σαν τη σαύρα στη σκιά του
σαν νόμισμα έπεφτα στο μαύρο σου βυθό

Χλωμά καντήλια
άναβε η φτώχεια σου τα τάιζε με ζήλεια
μα συλλαβίζαν σ' αγαπώ τα βογγητά σου
σαν ένα άρρωστο στην κούνια του μωρό

Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα

Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Κεμάλ

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα,της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Αστέρι μου φεγγάρι μου

Οθόνη

Κάπου εκεί σε μια οθόνη
και στον ήχο των πλήκτρων
με περίμενες θαρρείς από καιρό,
ετοιμαζόσουν να με ανταμώσεις.
Μια εικόνα σου ανέμελη, ωραία,
στη θάλασσα, σε ξένοιαστα καλοκαίρια.
Μα με μια ψυχή παιδεμένη,
και μια ατράνταχτη θέληση για ζωή.
Τράβηξες τη γραμμή,
κόκκινη, κατακόκκινη
στο μαύρο πίνακα της ζωής μου.
Και τον γέμισες χρώμα,
σχήματα και κύκλους
Εσύ αγαπημένε, που απρόσμενα ήρθες
από το πιο απίθανο μέρος,
έσπρωξες γοργά το αίμα στις φλέβες μου
και εγκλώβισες στη σκέψη μου το όνομά σου.
Το να σε σκέφτομαι πια είναι ανάγκη,
το να σε δω βαθιά επιθυμία.
Όλα τα άλλα μηχανικές ενέργειες
που περιμένουν τη μεγάλη στιγμή.


ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ

Στηρίχτηκα στο μπράτσο σου

Δική σου η επιλογή να πάμε σινεμά.
Ένας ποιητικός αισθησιασμός
όλο το έργο που είδαμε,
ζεστάθηκα από τέχνη ωραία δοσμένη.
Και ο πρωταγωνιστής θύμιζε τον παλιό μου έρωτα,
τον μοναδικό λάγνο έρωτά μου
που με παράτησε πριν λίγα χρόνια.

Βγήκαμε από το σινεμά
και στηρίχτηκα στο μπράτσο σου.
Στηρίχτηκα στη θαλπωρή
και στην επιθυμία για το σώμα σου.
Όσο δεν φαντάζεσαι σε είχα ανάγκη
να ξεχάσω, να καταστείλω μέσα μου
τον παλιό μου έρωτα.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Από τη συλλογή Παρακαταθήκη ηδυπάθειας (2000)
Πηγή:http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,11286.0.html

Είναι μπορεί να είναι

Α'

Σε αισθάνομαι
ένα αιλουροειδές στις ανθρώπινες χούφτες
και σε χαίρομαι.

Άκου με, οι φεγγαροακτίνες
δεν είναι για να σε φωτίζουν στο διάβασμα
παρά για να κρύβουν πράξεις
που υπαινισσόμαστε στη ποίηση.

Μια μαλακιά ειρωνία είναι το έλασσον.

Ρούλα Αλαβέρα
Απο τη συλλογή "Περί της δεσποτείας των πόλεων και των ονειρικών (1999)
Συγκεντρωτική έκδοση Ποίηση 1985-2005

Οι φίλοι μου χαράματα

Κήπος

Μαχαίρι κάθε μολυβιά,
πληγή η κάθε λέξη.
κάθε φράση ένας γκρεμός,
πέφτεις, τσακίζεσαι, ματώνεις
και πάλι σκαρφαλώνεις.

Γραπώνεις κάθε πέτρα,
πατάς σε έδαφος σαθρό
κι όλο ψάχνεις το χέρι
που θα σε κρατά να μη χαθείς
στις απύθμενες χαράδρες της ζωής
και του θανάτου.

Και ενώ θα έπρεπε να αφήσεις την ψυχή σου
δωμάτιο κλειστό, χωρίς ίχνος φωτός,
πίσσα σκοτάδι
ολοένα ανοίγουν χαραμάδες
που μπάζουν πότε τις πρώτες ηλιαχτίδες
πότε τις ψεύτικες λάμψεις της νυκτός.

Και αντί να γυρίσεις το κλειδί,
για να ανθίσει πάλι ο κήπος της ζωή σου,
Αφήνεις πάλι ανοικτά,
δεν έμαθες ακόμα ότι οι ληστές καραδοκούν,
οι χειμώνες θα παγώσουν τους σπόρους
που με τόσο κόπο διαφύλαξες
από τόσες μπόρες, τόσες καταιγίδες.
Δεν έμαθες ακόμα, πότε θα μάθεις?
Πόσα άνθη θα τσαλαπατηθούν,
πόσα φρούτα θα λιωθούν,
πόσα παράσιτα θα μολύνουν το κήπο της ψυχής σου?
Ακόμα να μάθεις…

Ελένη Καραγιαννίδου 04/06/09

Προσπάθεια διάσωσης

Η μέρα που τρεκλίζει
σέρνοντας τον ξηλωμένο της ποδόγυρο,
οι άνθρωποι που σε χαιρετούν,
οι άνθρωποι που χαιρετάς,
η αγωνία να χαιρετάς
αυτούς που σε χαιρετούν,
οι λέξεις που λέγονται
και οι λέξεις που δεν λέγονται,
η αγωνία των λέξεων
που δεν λέγονται,
όλη η ζωή μας,
η μη ζωή μας,
με κάνουν ντυμένη λέξεις,
να γίνομαι ποίημα,
τελευταία προσπάθεια διάσωσης
για κάτι που ίσως
και νάχει πάψει να υπάρχει.

Χλόη Κουτσουμπέλη
Από τη συλλογή Σχέσεις σιωπής

με κάθε ανάσα σε πυκνότερο σκοτάδι

με κάθε βήμα στον λαβύρινθο
μαθαίνω τον μινώταυρο καλύτερα
με κάθε ανάσα σε πυκνότερο σκοτάδι
γνωρίζω περισσότερο το φως.
κι όπως πηγαίνω χωρίς νήμα προς το τέλος μου
βλέπω να αχνοφέγγει στο βάθος η αρχή.
βλέπω στο αίμα μου ν' ανθίζουν
η Ιωνία και η Μαύρη Θάλασσα
κι όλες οι πολιτείες της ανατολής που χάθηκαν.
μες στην ομίχλη εξαίσια βλέπω
να χαμογελάνε οι αγαπημένοι μου νεκροί
και βλέπω να με περιμένει
πλησίστιο το βαθύ γαλάζιο
για το ατέλειωτο ταξίδι στα βάθη τ' ουρανού

Τόλης Νικηφόρου
Από τη συλλογή "Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο"
ΠΗΓΗ:http://ploigos-tou-apeirou.blogspot.com/