Μια στιγμή

Για μια στιγμή μονάχα δίστασα
με τον κυκλώνα σου να γίνω ένα
θωρακισμένη πίσω από σωρό προφάσεις
Ποιος ξεγελάει τον έρωτα μου είπες
και γέλασες και θύμωσα κι έτρεξα μακριά
Μα στα μισά του δρόμου πισωγύρισα
ισχνή σκιά ενός δικού μου παρελθόντος
που βάλθηκα μαζί του ν’ αναμετρηθώ
τις σάρκες μου θυσία να προσφέρω
Κι ενώ εσύ τα μάγια σου σκορπούσες
εγώ διαλυόμουν για να γεννηθώ ξανά
σ’ έναν αγώνα άνισο, λίγο πολύ τετελεσμένο
Κι εκεί που η ήττα ήταν πλέον δεδομένη
το όνομά μου φώναξες σε μια κραυγή
για μια στιγμή που κράτησε αιώνες
Δεν με φοβήθηκες καθώς σερνόμουν προς τον ήχο
τρελή από την έκβαση της μάχης
με τα κομμάτια μου ιερή αποσκευή
Απεναντίας έσκυψες , με άγγιξες , μου πρόσφερες νερό
σε κοίταξα, θολή εικόνα μιας άλλης εποχής
χιλιάδες κομματάκια σε ανασύνθεση
εικαστική παρέμβαση ενός φανταστικού δημιουργού
Αφέθηκα, χάθηκα, για να ξαναφτιαχτώ απ’ την αρχή
Και δάκρυσα και γέλασα και φώναξα και ονειρεύτηκα
για μια ζωή όμως, που κράτησε μονάχα μια στιγμή

Μάρη Λιώκη

Πηγή:http://www.new.facebook.com/andreas.s.karakokkinos#/group.php?gid=51189918463

Έξη νυχτερινές απουσίες

Αγριεμένη η νύχτα απόψε
κι εγώ κούρνιασα μέσα στην αγκαλιά της σκέψη σου.
Θαρθεί μια αστραπή να φωτίσει στη καρδιά μου την απουσία σου?

* * *

Ανάμεσα στο πέντε και το εφτά έβαλες ένα κελί
Στον κατάδικο με την ελευθερία έβαλες συρματόπλεγμα.
Πότε θα εκτίσει τη ποινή του το έξη?

* * *

Μετράς την απόσταση από τα μάτια σου
μέχρι το παράθυρο τ’ ουρανού με φεγγάρια.
Τ’ αστέρια πως τ’ αφήνεις έξω από το μέτρημα?

* * *

Σταμάτησες να μετράς προβατάκια στο δέκα
και το υπόλοιπο κοπάδι έμεινε έξω απ’ το μαντρί.
Τους λύκους τώρα πως θα τους σταματήσεις?


* * *

΄
Άπλωσες τα μαύρα σου λινά σεντόνια
κι έγινε το κρεβάτι σκοτεινός ουράνιος θόλος.
Όταν ξαπλώσεις ο ήλιος θα λάμψει στο σκοτάδι?

* * *

Μάτωσε η σιωπή από την απουσία σου
Οι σταγόνες έβαψαν κόκκινη τη θάλασσα
Πως θα ρίξουν τώρα άγκυρα τα καράβια?

Ανδρέας Κ.

Τη μοναξιά την ονόμασαν Αρετή

Τη μοναξιά την ονόμασαν Αρετή
και την ευλόγησαν νεράιδες,
αφήνοντας δώρα απλόχερα
μες στη ψυχή να κουβαλά.

Της έδωσαν μια πηγή Αγάπης,
Χαμόγελο, σα την απέραντη θάλασσα
και Δύναμη να κυβερνά το καράβι της
σα ψάχνει απάνεμο λιμάνι.

Την μοναξιά την ονόμασαν Αρετή
κι όρθια στην πρύμνη, χαμογελαστή
κοιτάζει τους αγέρηδες και δεν φοβάται.
Στον ορίζοντα ο ήλιος φωτίζει ένα λιμάνι.

Ανδρέας Κ.

Κάλεσμα

Δέξου το χάδι μου αγαπημένε
άσε με να βουτήξω στον ωκεανό
του άγνωστου εγώ σου
ενώ από την αύρα που εκπέμπουν
τ’ ακροδάχτυλά σου
Επίτρεψέ μου να διεισδύσω
σε κάθε μόριο του κορμιού σου
και μέσα από αυτή την τελετουργία
αποκαλύψου

Θα είναι μαγική η διαδρομή
ανάμεσα σε ψίθυρους και συγκλονιστικές
σχεδόν ηλεκτρισμένες συνευρέσεις
Δεν θα ντραπώ
θα γίνω πρόστυχη κι αμήχανη μαζί
και θ’αφεθώ στην επιθυμία
αυτή που βασανιστικά με ωθεί
σε μια διαδρομή επισφαλή
χωρίς τέρμα

Κοίτα με γυμνή μπροστά σου
είναι η ψυχή μου χωρίς πέπλα στολισμένη
Όπου και αν μ’ αγγίξεις
γλύκα και προσμονή θα είναι η γεύση
κι αν ένα τρέμουλο σε συνεπάρει
παράσυρέ με , δεν σε φοβάμαι
είναι η λαχτάρα που ουρλιάζει
για ένα σμίξιμο
χωρίς επιστροφή

Μάρη Λιώκη

Πηγή:http://www.new.facebook.com/group.php?gid=51189918463
"Ν' αλλάξει η νύχτα φορεσιά, τ' απρόσμενο φεγγάρι να καλωσορίσει"

Κράτησα τη ζωή μου

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεββάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά• τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου,
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξυάς,
καμμιά φωτιά στην κορυφή τους• βραδυάζει.

Κράτησα τη ζωή μου• στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο τού περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν, μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή, βυζαίνοντας το παιδί της.

Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές• o χιονισμένος
κάμπος, ώς πέρα ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν,
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκκλήσια, μήτε
τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή,
δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ• ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ τον πάγο το χαμογέλιο τής θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι τής σιωπής.

(ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ -Β΄)

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ' αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπό σου,
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή,
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει, δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις
να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν, εκείνους
πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο• τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια τών πλατάνων εκεί
πού στάθηκε μια αχτίδα τού ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου,
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή· κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

Γιώργος Σεφέρης

Ανθη της πέτρας

Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
Ποίηση : Γιώργος Σεφέρης
Τραγούδι : Γρηγόρης Μπιθικώτσης

ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες
γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα,
άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες
που ήρθαν όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν
που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερ' απ' τη σιωπή
μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια.

Γιώργος Σεφέρης

Διέξοδος διαφυγής

Η κρυφή γοητεία του μεσονυχτίου,
όταν η μέρα φεύγει κουρασμένη
κι η επόμενη ξεκινά μες τη σιωπή
μη μπορώντας να προβλέψει
πόσα αστέρια θα χωρέσουν
στις παλάμες των χεριών,
άγγιξε το χαμόγελο σου.
Τα κουρασμένα συναισθήματα,
γυρεύοντας χειρολαβή να κρατηθούν
μέσα στις νότες ενός tango
και στα ερωτικά χάδια των κυμάτων,
αναταράζουν τις φλέβες σου
αναζητώντας διέξοδο διαφυγής
το όνειρο που θα σε ταξιδέψει
πάνω από γαλήνιες θάλασσες
και το μαγικό τραγούδι των γλάρων
σαν σμίγουν στη σκιά του φεγγαρόφωτου

Ανδρέας Κ.

Απόδραση καλοκαιριού

Απλώνεις τη κούραση
σ’ ακρογιαλιές
να σβήσει με το κύμα,
σ’ αγκαλιάζει η θάλασσα,
σε χαϊδεύουν οι ηλιαχτίδες,
κι’ ανθίζει το χαμόγελο
μες σε γαλαζοπράσινα νερά.

Οι νύχτες ξάστερες
σβήνουν απαλά στα μάτια σου
χαρίζοντας σου τη γαλήνη
όταν τα όνειρα δραπετεύουν
για μακρινά ταξίδια
συντροφιά με τα δελφίνια
και τις νεράιδες του βυθού.

Ανδρέας Κ.

Γυμνή ν' ακούγεται ακέραια η ψυχή

γράφοντας
υποστέλλω μία μία τις λέξεις,
τα χρώματα αφαιρώ,
τις μουσικές.
στο χάος τον κόσμο απλώνω
σαν λευκό χαρτί.
ν' ακούγεται στο τίποτα ένα σήμαντρο,
ν' ακούγεται ένα φως μες στην ομίχλη,
γυμνή ν' ακούγεται
ακέραια η ψυχή

Τόλης Νικηφόρου
Από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα
ο ανεξερεύνητος κόσμος της ουτοπίας 2007
ΠΗΓΗ:http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/

Αυγουστος

Να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς


Όμορφο μήνα Αύγουστο
Γι' αυτούς που φεύγουν διακοπές
Γι αυτούς που μένουν στο σπίτι τους΄
Για όλους η πανσέληνος τ' Αυγούστου να είναι λαμπερή