ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ

Γυναίκα της Χιροσίμα,
εγώ, παιδί μιας άλλης χώρας,
μιας άλλης γενιάς,
μιας άλλης εποχής,
σε συνάντησα χθες στην πλατεία,
το φαλακρό κεφάλι,
το διαμελισμένο κορμί,
τα κοκάλινα άσπρα χέρια,
τις τσακισμένες λέξεις,
ναι, τα είδα και τα άκουσα όλα,
και όταν τραγούδησες στη γλώσσα σου
το τραγούδι της ειρήνης
όλοι στην πλατεία,
παιδιά πολλών γενεών, πολλών εποχών
τραγούδησαν μαζί σου,
και κάποτε γυναίκα,
θα φυτρώσουν λουλούδια στο κομματιασμένο σου κορμί,
και από τη μήτρα σου
θα γεννηθούν ροδομάγουλα παιδιά,
και θα κάνεις έρωτα
χωρίς την αγωνία
του μωρού με τα σπέρματα της βόμβας.
Ναι γυναίκα της Χιροσίμα,
κάποτε όλοι θα μιλήσουν τη γλώσσα σου
και τότε
όλοι οι λαοί θα τραγουδήσουν το τραγούδι σου.

Χλόη Κουτσουμπέλη
Απο τη συλλογή Σχέσεις σιωπής

ΕΜΕΙΣ

εμείς

εμείς
δεν έχουμε παρά ένα φλογισμένο όραμα
ένα όραμα ασυμβίβαστο
εμείς
δεν διστάζουμε να μιλήσουμε την αλήθεια
που καρφώνει τη σημαία της
πάνω στο πτώμα του φόβου
εμείς
γεννηθήκαμε πριν τον καιρό μας
για να φέρουμε τον καιρό μας στο σήμερα
εμείς
δεν έχουμε παρά ένα τραχύ ρούχο
κόκκινο και μαύρο
να μας κεντρίζει το στήθος
στο σημείο της καρδιάς
ένα ρούχο που σημαίνει
ελευθερία

Τόλης Νικηφόρου
Από τη συλλογή Αναρχικά (1979)

ΕΡΩΤΙΚΟ 1

ΕΡΩΤΙΚΟ 1

Κόψανε στη μέση
τον Αύγουστο
κι ο έρωτας κύλισε
καυτή κόκκινη άσφαλτος
σε χαραγμένους δρόμους.

Μισός ν’ ανθοβολεί
από το γέλιο σου
κι ο άλλος να φουντώνει
μες στη φωτιά
από το άγγιγμα σου.

ΕΚΤΡΟΠΕΣ


1

Στο φως του ήλιου
πλέκουμε καλάθια
με λέξεις λευκές
να χωρέσουμε στίχους
που σημαδεύουν τις ζωές.
Στο μεσονύχτι
το χέρι του σύμπαντος
ξεπλέκει ποιήματα.

***

2
Στη σκιά της προσμονής
μετράς το χρόνο
με το θρόισμα των δέντρων,
πνίγεις την αναμονή
σε απανωτά τσιγάρα
και σκουπίζεις την αμφιβολία
με φτηνή χαρτοπετσέτα.
Ο σηματοδότης παραμένει
ακόμα κόκκινος
κι οι γραμμές της διάβασης
σβησμένες.

***

3
Απαγορευμένα όνειρα
περιπλανιούνται
σε παρά φύση δρόμους
Τα πλακάτ ξεθωριασμένα
στέκονται στα πεζούλια
ανήμπορα φαντάσματα.
Συνθήματα αποχρωματισμένα
σαπίζουν στα πεζοδρόμια
περιμένοντας τα απορριμματοφόρα
Κι οι ζωές αναλώνονται
σε μολυσμένες προσδοκίες.

***

4
Μέρες καλοκαιριού
καίγονται στον ήλιο.
Ο ιδρώτας θολός
τρέχει στο μέτωπο
της αβεβαιότητας
κατεβαίνει στα μάτια
της σιωπής
και σβήνει στο χαμόγελο
της πίκρας.
Η αισιοδοξία μια λίμνη
αποξηραμένη.

***

5
Αργοπορημένες λέξεις
έφτασαν στο παράθυρο
τ’ ουρανού μου
χωρίς να κοκκινίσουν.
Κι εσύ
άπλωσες την ομίχλη
του δειλινού
πάνω στο τζάμι
να κρύψεις την απουσία σου.
Με διαλύεις.

***

6
Νότες μελαγχολικές
αιωρούνται
κάτω από το φεγγάρι
σημαδεύουν τ αστέρια
με την κόγχη του ματιού
και σμίγουν
στην ελάσσονα κλίμακα
με τη σιωπή.

***

7
Σκόρπια τα όνειρα
φλέγονται πάνω
από άγρυπνους στίχους
και πύρινες εικόνες
αναζητούν ταυτότητα
να εναποθέσουν
σε σκισμένο καμβά
το νυν της ζωής
και το αιέν της ψυχής μου.

***

8
Καθότανε στ’ ακριανό τραπέζι
σαν λυπημένη σταγόνα άνοιξης
καρφωμένη στην ώχρα του τοίχου.
Μάζευε στο βλέμμα της
όλη τη μοναξιά του πρωινού
να τη φορέσει περιδέραιο..
Περίμενε δυό χέρια
να το κουμπώσουν.
Και την αποκαθήλωση της.

Ανδρέας Κ.

Απρόσμενα άφωνα κι απορημένα

Απρόσμενη η σιωπή
σμίγει με της νύχτας
το μαύρο μαντήλι
σε αργό στροβίλισμα
από νότες νοσταλγικές
του ξεκούρδιστου πιάνου

Άφωνες οι λέξεις
σμίγουν συνωμοτικά
κάτω από μπαλκόνια
όπου κάποτε Ιουλιέτες
έδωσαν όρκους αγάπης
και δεν ήπιαν φαρμάκι

Απορημένοι οι Ρομέοι
αυτόχειρες εραστές
στο ερωτικό λυκαυγές τους
τυλίγουν ανάσες
σε αμφίβολα πορίσματα
και ντύνονται νυχτολούλουδα.

Ανδρέας Κ.

Σαν πίνακας του Μποτιτσέλι

Μια στιγμή,
μονάχα μια στιγμή,
ουράνιο τόξο
που γεννήθηκε
στα μάτια σου
και σβήνει
στους αφρούς της θάλασσας
σαν πίνακας του Μποτιτσέλι
όταν στα κύματα αναδύθηκε
η Θεά του έρωτα
και μέσα σ ένα όστρακο
ντύσανε τη γύμνια της
μ ένα μανδύα οι ‘Ώρες.

Μια στιγμή,
μονάχα μια στιγμή,
στις όχθες του ονείρου
ν απλώσουμε τις λέξεις μας
που μούσκεψαν,
στο φως του φεγγαριού
να μετρήσουμε
τις σταγόνες και τις μέρες
που ταξιδεύουν χωρίς πυξίδα
και με τα χρώματα της ίριδας
να ζωγραφίσουμε
θεές της αναγέννησης
στη ξεφτισμένη βάρκα.

Ανδρέας Κ.

ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
ένα γαλάζιο αστραφτερό κι απρόσιτο
μια δίψα
ψηλά στο μυστικό κελάρι τ' ουρανού
μπρούσκο εκλεκτό της μνήμης

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
όπως γυναίκα σε φανταστική οθόνη
που ως αργά τη νύχτα μεταφράζει όνειρα
στη διάλεκτο της μοναξιάς

όσοι εδώ μέσα μπήκαν έφυγαν
άφησαν πίσω τα βιβλία τους, τις μουσικές
κάτι απ' το χνώτο τους
ένα αποτσίγαρο μες στον πηχτό ντελβέ

άφησαν πίσω τους κενό και αινίγματα
κάδρα που όρθια γέρνουν
χρώματα που θαμπώνουν μες στο φως
διπλό κρεβάτι για το αχ χωρίς το άγγιγμα
τον κούφιο ήχο του νερού στο μπάνιο
ένα λυγμό που δεν διαλύει
την πέτρα μέσα της

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
σαν ποίημα που υπόσχεται το μακρινό ταξίδι
ή σαν ψυχή που πρόδωσε
αυτό το κάτι στη φωνή της
και τώρα πνίγεται μέσα στο καθημερινό της τίποτα
μέσα στην έπαρση και τη λαχτάρα της


Τόλης Νικηφόρου

Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010)

Βαθύ κόκκινο της απελπισίας

Οι παπαρούνες έπαψαν
να χρωματίζουν την άνοιξη
το χρώμα τους αίμα κόκκινο,
βαθύ κόκκινο της απελπισίας
σαν αυτό που κυλάει στους δρόμους
βάφει θάνατο τα όνειρα
και τα αποκηρύσσει από μας
ή σαν τους αριθμούς ισολογισμών
σ ένα κοκκινισμένο τίποτα
από το παράλογο ξόδεμα του χτες,
που αφήνει το αύριο άδειο.

Το βήμα μετέωρο μπροστά
σε αιμάτινες διαχωριστικές γραμμές,
πλημμύρισε τις τσέπες
μεταχρονολογημένες υποσχέσεις
ακάλυπτων επιταγών,
εμείς ξάγρυπνοι στο προαύλιο
ζητιανεύουμε σωσίβια
σε ρημαγμένες εξώπορτες.
κι η ζωή στην απέναντι όχθη
περιμένει άφωνη το πέρασμα
ή το αγγελτήριο της αυτοχειρίας.

Οι παπαρούνες πάντα σε χρώμα
βαθύ κόκκινο της απελπισίας
έμειναν στη μοναξιά τους
να μας θυμίζουν την άνοιξη.

Ανδρέας Κ.

Διασταυρωμένες ματιές

Διασταυρωμένες ρίμες
υμνολογούν τη μετουσίωση
της μαγευτικής χρυσαλλίδας
και στο φως του αθέατου φεγγαριού
ζωγραφίζουν στα φτερά λεπιδοπτέρων
τον απαγορευμένο καρπό.

Διασταυρωμένες λέξεις
δραπετεύουν απ το σενάριο
γίνονται σκηνικά θεατρικά
και καρφώνονται χωρίς δάκρυ
πίσω από τη κόκκινη αυλαία
ενός ερωτικού μονόπρακτου

Διασταυρωμένες ξιφολόγχες
μονομαχούν στις γειτονιές
μιας ουράνιας οθόνης
χαρακώνουν τη παράσταση
και γεμίζουν τα ρήγματα
με τη διχρωμία των εραστών.

Διασταυρωμένες ματιές
σε πανηγυρική τελετουργία
εκκολαπτόμενων ποιημάτων
χαράζουν διαδρομές στον Γαλαξία
που γέννησε η έκρηξη
του απρόσμενου ονείρου.

Ανδρέας Κ

ΕΜΕΙΣ

Όλο και πιο βαθιά
μέσα σου περπατώ
τα δέντρα μάτια
με παρατηρούν ψυχρά
καθώς διαβαίνω.
Είμαι μόνο μια γυναίκα
γυμνή πάνω σε ένα σαλιγκάρι
η πιο μικρή σου κόρη
η πιο απόμακρη οικεία
Είσαι άντρας,
από διαφορετική βροχή
το φύλο σου,
με ανασαίνεις
διάπλατα ανοίγεις
μα προασπίζεις άγρια
τον τρυφερό σου φόβο.
Κι εγώ βαδίζω στο σκοτάδια
κι ανιχνεύω
πολύτιμα αυγά χελώνας
που αστράφτουνε λευκά.
Πριν από χρόνια ήμουν γοργόνα
ύστερα λάσπη, πουλί,
μέδουσα, αμοιβάδα, νυχτερίδα
τώρα γυναίκα πια
διαπερνώ τα όστρακα των ματιών σου
κι εκεί στο πιο κρυφό κοχύλι
εμείς.

Χλόη Κουτσουμπέλη
Από τη συλλογή Η αλεπού και ο κόκκινος χορός (2009)