ΗΡΘΕΣ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

ΗΡΘΕΣ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφιερωμένο στο εγγόνι μου

Ήρθες,
το πρωινό του Σεπτέμβρη
με την πιο γλυκιά μελωδία
εκείνο το μοναδικό κλάμα ζωής
στο φως που πρωτοαντίκρισες

Ήρθες,
και τα βλέμματα μας,
γέμισαν μέχρι τα βάθη της ψυχής
από την αγάπη της παρουσίας σου
εσύ, τόσο μικρό σαν ένα δάκρυ χαράς.

Ήρθες,
κι όσο κι αν σε περιμέναμε
ήταν πρωτόγνωρος και μοναδικός
ο τυφώνας των συναισθημάτων
που μας χάρισε ο ερχομός σου.

Ήρθες,
κι οι μέρες σου έγιναν πια δικές μας
για ν’ ακουμπάμε απαλά στα πόδια σου
όλη τη πρωινή δροσιά της τρυφεράδας
ντυμένη με φεγγαρόλουστα χαμόγελα.

Ανδρέας Κ.

ΕΡΩΤΙΚΟ 5

Ερωτικό 5

Το θαμπό πρωινό
του Αυγούστου
αγκαλιάζει νωχελικά
κάτω από ένα σεντόνι σύννεφο
την αγουροξυπνημένη
μοναξιά.
Σε χάρτινα καραβάκια
πολύχρωμες σκέψεις
αφήνονται σε ακύμαντη
θάλασσα,
αράζουν στα πόδια
της θεάς του έρωτα
και χαράσσουν
στο μαξιλάρι της προσμονής
το φιλί
ενός απέραντου καλοκαιριού.

Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα σου
η μέρα αλλάζει προσανατολισμούς
στα χρώματα του ταξιδιού της.

Ανδρέας Κ.

ΕΡΩΤΙΚΟ 4

Ερωτικό 4

Απομείναμε χωρίς ουρανό
να σκεπάζει το πέταγμα των πουλιών.
Μονάχα ένα αχνό πέπλο
σιγόβραζε πάνω από τα κουρασμένα βλέμματα μας
Οι ζεστές μέρες του Αυγούστου
χωρίς δροσοσταλίδες
να βρέχουν τα χείλια τους
ανέπνεαν τις λέξεις του έρωτα
που άφησες στο άδειο ποτήρι
από λευκό κρασί.
Τα ξεραμένα λουλούδια
σημάδι απρόσμενης αναχώρησης
μάτωναν το ανθοδοχείο
βάφοντας κόκκινα τα μάτια μας.
Μόνη ελπίδα λαμπερού γαλάζιου
τα γινωμένα σταφύλια
που περίμεναν ατρύγητα
να ξαναγεμίσουν τα βαρέλια
με μούστο από χάδι γλυκό κι ερωτικό.

Ανδρέας Κ.

ΣΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Μπήκε στην απομόνωση
για απεξάρτηση από τα όνειρα
μια και η λευκή φυλακή
είχε προαύλιο ελευθερίας
κι οι αμαρτίες δεν άντεχαν το φως.
Στο σκοτάδι αναζητούσε σκιές
να κουβεντιάσει τη μοναξιά
και στον μαύρο καμβά
ζωγράφιζε με το δάκτυλο
φεγγάρια κόκκινα ολοστρόγγυλα
με δείκτες ρολογιού χρυσούς.
Κι η ώρα έδειχνε πάντα μηδέν.


Ανδρέας Κ.

ΕΡΩΤΙΚΟ 3

Ερωτικό 3

Σμίξαμε
στο φέγγος απ τις Πλειάδες
σε απλωμένο ουρανό
ανταλλάξαμε φιλιά κι αστέρια
ο Αύγουστος μας χαμογέλασε
πίσω απ τα φεγγάρια του
δέσαμε κόμπο στα μαλλιά
τους όρκους της Αφροδίτης
και με το σπαθί του Ωρίωνα
χαράξαμε ένα δικό μας θόλο
του έρωτα το φτερωτό άλογο
να μας χαμογελά τις νύχτες.

Ανδρέας Κ.

ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ Η ΝΥΧΤΑ

Όταν πέφτει η νύχτα
οι σκιές στη πλατεία
αλλάζουν μορφές,
ξεσκονίζουν τα χαραγμένα
ανέκφραστα πρόσωπα,
φοράνε μαύρο πουκάμισο
πάνω από τατουάζ φιδιών
και σε βρώμικα πεζοδρόμια
με τους ήχους πλανόδιων μουσικών
χορεύουν θάνατο
με το ίδιο πάντα
με κλεμμένο χαμόγελο.

ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΑ ΛΕΞΕΩΝ

ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΑ ΛΕΞΕΩΝ


Σκοντάψαμε σε σωρό
θυμωμένα απορρίμματα λέξεων
και χάσαμε το βηματισμό
στο μονοπάτι των ρόδων.
Λοξοδρομήσαμε σε σκαμμένα
πεζοδρόμια
ρίχνοντας στα γδαρμένα γόνατα
αλάτι παρηγοριάς.
Για το μεγάλο μνημόσυνο
κρατήσαμε στα συρτάρια
εκείνα τα κουλουράκια
από στίχους και κανέλλα.

Ανδρέας Κ.

ΕΡΩΤΙΚΟ 2

2
Οι μέρες
κυλάνε γεμάτες
ζεστό Αύγουστο
και θαλασσινό μελτέμι.

Οι στιγμές
σβήνουν ξαναναμμένες
κύματα έρωτα
σε άμμο υγρή και λείες πέτρες.

Η πρωινή αύρα
πάθος αδρόσιστο
φουντώνει Όστρια
σε ερωτευμένες αγκαλιές

Κι οι νύχτες μας μετέωρες
αναζητούν αστερισμό λιμάνι.

Ανδρέας Κ.

ΑΠΟΚΑΜΩΜΕΝΟ ΔΕΙΛΙΝΟ

ΑΠΟΚΑΜΩΜΕΝΟ ΔΕΙΛΙΝΟ

Αποκαμωμένο το δειλινό
κλείδωσε τα χρώματα του
σε σκοτεινούς βυθούς
άπλωσε το γκρίζο πέπλο
της συνθηκολόγησης
κι άφησε το δάκρυ πικρή βροχή
στα κιτρινισμένα φύλλα.
Η αφέγγαρη νύχτα αργά-αργά
το ρούφηξε στο μάτι του κυκλώνα της.

Ανδρέας Κ.