ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΑ ΟΙΚΟΠΕΔΑ

ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΑ ΟΙΚΟΠΕΔΑ



Στα ερειπωμένα άδεια οικόπεδα
της μνήμης
θα υπάρχουν πάντα
οι στιγμές που ζήσαμε μαζί,
αγριοπερίστερα που μπλέχτηκαν
στα ξόβεργα του χρόνου.

Στα ερειπωμένα άδεια οικόπεδα
του χρόνου
θα υπάρχουν πάντα
οι μεγάλες νύχτες της προσμονής
όταν τα πλοκάμια του πόθου
θα βουλιάζουν σιωπηλά
στα σκοτεινά θαλάμια της ψυχής μας.

Στα ερειπωμένα άδεια οικόπεδα
της νύχτας
θα υπάρχει πάντα
ο έρωτας της μικρής νυχτοπεταλούδας
στα μυστικά μονοπάτια του φεγγαριού,
έρωτας που γίνεται πνοή θανάτου
στα ρόδινα δάχτυλα της φωτιάς.


Βάσω Μπρατάκη
Από τη συλλογή "Νύχτα Ηνίοχος" (2010)
http://mpleveloudo.blogspot.com/

ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ

ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ

Στη διχάλα της σιωπής
πνιγμένη επιθυμία φυγής
το τελευταίο σφύριγμα της αμαξοστοιχίας
που δεν έφτασε στο τέρμα.
Και μείναμε στην αποβάθρα
προσμένοντας
με τις βαλίτσες γεμάτες
τριμμένα πανωφόρια... τα όνειρα μας
τις νύχτες που η πόλη πουλιέται
σαν πόρνη πολυτελείας
σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια,
ενώ οι ποιητές στων στίχων
τη σκακιέρα παίζουν την ψυχή τους,
με λόγια φιλήδονα και λάγνα
στον έρωτα ποιος θα κερδίσει.
Και η νύχτα, σαν άλλος ηνίοχος,
έχοντας τα μάτια κλειστά
με ένα κόκκινο της φωτιάς μαντίλι
στο χρώμα της καρδιάς
αιώνες τώρα κρατά τα ηνία,
κάτω από το φεγγάρι,
φυλακίζοντας το χλιμίντρισμα
που ξυπνά ο έρωτας.

Βάσω Μπρατάκη
Από τη συλλογή "Νύχτα Ηνίοχος" (2010)

ΠΑΡΑΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Παραχαραγμένα όνειρα

Ανώνυμοι δρόμοι σκοτεινοί
κι αγνώριστοι
γεμάτοι οδοφράγματα
απουσίας.
Σε ρύμες ξεχασμένες,
στοίβες
τα σάπια φύλλα βουλιάζουν
στην ξυπολυσιά.

Μονάχα τ’ αποδημητικά πουλιά
στα σύρματα
μετράνε την απόσταση ως το
καλοκαίρι
και ρίχνουν κρυφές ματιές
στα όνειρα
που παραχαραγμένα ασφυκτιούν
ερήμωση.

Ανδρέας Καρακόκκινος

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙ

Για την Κύπρι


Κύπρι,
θεά της ομορφιάς και του έρωτα,

πάνω σ’ ολόκληρη τη γη, πιο όμορφη γωνιά
απ’ το νησί της Κύπρου ποτέ δεν θα υπάρξει.
Εκεί που εσύ γεννήθηκες,
μέσ' από της γαλάζιας θάλασσας
τους πάλλευκους αφρούς.
Απ’ τους αφρούς, που αιώνια καθρεφτίζουν
όλο τον κόσμο τ’ ουρανού,
τις ηλιαχτίδες και το φως,
τα σύννεφα και τα πουλιά,
τ’ αστέρια, το φεγγάρι.
Γεννήθηκες ολόλευκη κι ολόλαμπρη.
Λευκότερη κι απ’ τον αφρό.
Λαμπρότερη απ' τη λάμψη.
Κι ήρθαν οι Ώρες οι πανώριες
να σε χρυσοστολίσουν.
Στέμμα από χρυσάφι αστραφτερό
βάλανε στα μαλλιά σου.
Με λούλουδα πολύχρωμα
στολίσανε τ’ αφτιά σου.
Κι ευθύς μόλις σε στόλισαν,
στον Όλυμπο σ’ οδήγησαν,
μέσ’ στα παλάτια τα χρυσά
των δώδεκα αθανάτων.

Κύπρι,
θεά της ομορφιάς και του έρωτα,

πάνω σ’ ολόκληρη τη γη, πιο όμορφη γωνιά
απ’ το νησί της Κύπρου ποτέ δεν θα υπάρξει.
Εκεί που εσύ γεννήθηκες,
θεά του έρωτα, σκληρή, αφροστεφανωμένη,
είμαι έτοιμη να ’ρθω κι εγώ, κρατώντας
μέσ’ στα χέρια μου ανέγγιχτα
κι ολάνθιστα λουλούδια.
Στ’ ακροθαλάσσι θα βρεθώ κι έπειτα
εκεί, δίπλα στην Πέτρα του Ρωμιού,
όπου τ' αγαπημένα σου πουλιά
- κύκνοι, σπουργίτια, περιστέρια -
συνάζονται και γλυκοτραγουδούν,
θα ’ρθω και θα σκορπίσω
όλα τα άνθη που αγαπάς,
τα ρόδα,
τις μυρτιές,
τις παπαρούνες.

Και την ψυχή μου.



Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου
Απο την ανέκδοτη ποιητικη συλλογή
"Μυθολογία, Μούσα μου"

ΔΡΟΜΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΙ

ΔΡΟΜΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΙ

Δρόμοι ντυμένοι
με φθινοπωρινή φορεσιά,
σε χρώμα άδειας χελιδονοφωλιάς
που κάποιο καλοκαίρι κτίστηκε
για να χωρέσει το ζευγάρωμα

Δρόμοι αδειανοί
με τα κλαδιά στη γύμνια τους
να υψώνουν στον ουρανό
παράλυτα τα μέλη του κορμιού
σε ακολουθία παρακλητική.

Δρόμοι στρωμένοι
με κίτρινα φύλλα στα μαλλιά
πέπλο κλεμμένο
από τις νύμφες του καλοκαιριού
που δίψασαν τον έρωτα

Δρόμοι θλιμμένοι
με πρόσωπα ρυτιδιασμένα
κι αφτιασίδωτα
με χείλια στεγνά της σιωπής
δίχως κελαήδισμα ερωτικό.

Ανδρέας Κ.

Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΓΙΟΛΑΣ

Γιόλα μου σ ευχαριστώ

ΗΡΘΕΣ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

ΗΡΘΕΣ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφιερωμένο στο εγγόνι μου

Ήρθες,
το πρωινό του Σεπτέμβρη
με την πιο γλυκιά μελωδία
εκείνο το μοναδικό κλάμα ζωής
στο φως που πρωτοαντίκρισες

Ήρθες,
και τα βλέμματα μας,
γέμισαν μέχρι τα βάθη της ψυχής
από την αγάπη της παρουσίας σου
εσύ, τόσο μικρό σαν ένα δάκρυ χαράς.

Ήρθες,
κι όσο κι αν σε περιμέναμε
ήταν πρωτόγνωρος και μοναδικός
ο τυφώνας των συναισθημάτων
που μας χάρισε ο ερχομός σου.

Ήρθες,
κι οι μέρες σου έγιναν πια δικές μας
για ν’ ακουμπάμε απαλά στα πόδια σου
όλη τη πρωινή δροσιά της τρυφεράδας
ντυμένη με φεγγαρόλουστα χαμόγελα.

Ανδρέας Κ.

ΕΡΩΤΙΚΟ 5

Ερωτικό 5

Το θαμπό πρωινό
του Αυγούστου
αγκαλιάζει νωχελικά
κάτω από ένα σεντόνι σύννεφο
την αγουροξυπνημένη
μοναξιά.
Σε χάρτινα καραβάκια
πολύχρωμες σκέψεις
αφήνονται σε ακύμαντη
θάλασσα,
αράζουν στα πόδια
της θεάς του έρωτα
και χαράσσουν
στο μαξιλάρι της προσμονής
το φιλί
ενός απέραντου καλοκαιριού.

Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα σου
η μέρα αλλάζει προσανατολισμούς
στα χρώματα του ταξιδιού της.

Ανδρέας Κ.

ΕΡΩΤΙΚΟ 4

Ερωτικό 4

Απομείναμε χωρίς ουρανό
να σκεπάζει το πέταγμα των πουλιών.
Μονάχα ένα αχνό πέπλο
σιγόβραζε πάνω από τα κουρασμένα βλέμματα μας
Οι ζεστές μέρες του Αυγούστου
χωρίς δροσοσταλίδες
να βρέχουν τα χείλια τους
ανέπνεαν τις λέξεις του έρωτα
που άφησες στο άδειο ποτήρι
από λευκό κρασί.
Τα ξεραμένα λουλούδια
σημάδι απρόσμενης αναχώρησης
μάτωναν το ανθοδοχείο
βάφοντας κόκκινα τα μάτια μας.
Μόνη ελπίδα λαμπερού γαλάζιου
τα γινωμένα σταφύλια
που περίμεναν ατρύγητα
να ξαναγεμίσουν τα βαρέλια
με μούστο από χάδι γλυκό κι ερωτικό.

Ανδρέας Κ.

ΣΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Μπήκε στην απομόνωση
για απεξάρτηση από τα όνειρα
μια και η λευκή φυλακή
είχε προαύλιο ελευθερίας
κι οι αμαρτίες δεν άντεχαν το φως.
Στο σκοτάδι αναζητούσε σκιές
να κουβεντιάσει τη μοναξιά
και στον μαύρο καμβά
ζωγράφιζε με το δάκτυλο
φεγγάρια κόκκινα ολοστρόγγυλα
με δείκτες ρολογιού χρυσούς.
Κι η ώρα έδειχνε πάντα μηδέν.


Ανδρέας Κ.