Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωτας
κι οι κτύποι της καρδιάς
γρήγοροι κι ανυπόμονοι
σου μιλάνε και
στης ψυχής τα μονοπάτια
αφίνουν το αποτύπωμα
ενός αγγίγματος
μιας ματιάς
με πάθος βίαιο, ορμητικο.
Ο έρωτας
κι η σκιά των ματιών
που χάνεται το δειλινό
μ΄ένα φιλί
στην άκρη του χαμόγελου
περιμένοντας
το πρώτο αστέρι
να στολίσει τα μαλλιά
με χρυσόλαμψη.
Ο έρωτας
και το ατέλειωτο ταξίδι
σε σάρκα λευκή
στου κορμιού τις γραμμές
και τ' ακροδάκτυλα
πύρινη δάδα
να πάλλεται
σε αρχέγονους ρυθμούς
κι η βίαιη έκρηξην ηδονής
Ο έρωτας

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Διαδρομές
σε ροδίζουσες αυγές
απλήρωτων ονείρων
και στάσεις
αχνών ελπίδων
που αιωρούνται
σε Ιστορία αιώνων
*
Μετρώ τις ανάσες μου
με πήλινη κλεψύδρα
στις καμάρες της Αριστοτέλους
κι ακουμπώ τη ψυχή μου
σε ρομφαία Αρχαγγέλου
περιμένοτας σε πλάτωμα πύργου
το νεύμα μιας ακόμα διαδρομής

ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Λουλουδι της μερας
Μοναδικο και ομορφο
Μικρή μου μωβ ορχιδέα
Απλωνεις τα πέταλα σου
Κι αγκαλιάζεις τις νυχτες μου
Και ντυνονται κι αυτές
Πάντα στο χρώμα της αγάπης
Λουλουδι της μερας
Λουλουδι της νύχτας
Το άρωμα σου απλώνεται παντού
και γίνονται οι λέξεις της αγάπης μου
ποτάμι
Να πλυμμηρίσει τη καρδια σου
να αγγίξει τη ψυχή σου
Πάντα στο χρώμα της αγάπης

ΧΑΘΗΚΑ

Χάθηκα μέσα σε σκοτεινούς διαδρόμους
λέξεων, φράσεων,σκέψεων,
που γίνονται λόγια αιχμηρά
για να χώνονται βαθιά στο κέντρο της καρδιάς.
Χάθηκα μέσα σε δύσβατα μονοπάτια
αισθήσεων, αισθημάτων, συναισθημάτων
που η σύγκρουση τους προκαλεί
φωτιές, καταιγίδες, εκρήξεις, παραισθήσεις.
Χάθηκα μέσα σε καμένα απομηνάρια ονείρων
κι ανάπνευσα τη στάχτη τους και τους καπνους
μέχρι που οι φλέβες γέμισαν ασφικτικά
κι έγινε το αίμα μαύρο σαν θάνατος
Χάθηκα μέσα στα συντρίμια μιάς Κυριακής

ΛΟΓΙΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ

Λόγια μαχαίρια
τρυπάνε τη καρδιά
σε κάθε της κτύπο
σιωπηρά με ρυθμό.
Λες και το αίμα
θα βγει πιο αργά
μη και λερώσει
το μαύρο πέπλο
που σκέπασε
τον έρωτα
τις μέρες που έρχονται

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Βράδυ Σεπτέμβρη
ζεστό, υγρό, μελαγχολικό
με τυλίγει με βία
τρυπάει τη σάρκα
φτάνει στη ψυχή.
να σμίξει με τις σκέψεις μου
να απλώσει παντου
ζεστή την υγρασία του
να σαπίσει τα αισθήματα
να πνίξει τον έρωτα
να κόψει την ανάσα
Βράδυ Σεπτέμβρη
γίνομαι αυτόχειρας
αισθημάτων
αυτόχειρας του έρωτα
καθαρίζω τη σαπίλα
αδειάζω τη ψυχή μου
Κάπου μακριά ακούω
ένα παλιό τραγούδι
"Η ζωή εδώ τελειώνει"
Βράδυ Σεπτέμβρη

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Μια φωτογραφία
ένα χαμόγελο
τόσο μεγάλο
που χωρούσε
ένας ήλιος
λαμπερός
και τα μάτια
χαμογελουν κι αυτά
κι αντανακλούν
εικόνες της ψυχής
γεμάτες χρώματα
κι ομορφιά.
Μια φωτογραφία
γεμάτη από λέξεις
της καρδιάς
που γίνονται στίχοι
που γίνονται τραγούδι
κι η κάθε του νοτα
ένα συναίσθημα
που χορευει τρελλά
τις νύχτες του καλοκαιριού
σε πολύχρωμες πλατείες
της Βενετίας
ζώντας το όνειρο.
Μια φωτοραφία σου

Ο ΗΛΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΕΙ

Ο ήλιος δεν θα βγει
κι’ η ανατολή θα κρυφτεί
πίσω από τα μάτια σου.
Το κλάμα των παιδιών
θα απλωθεί μες στη καρδιά σου
κι οι φωνές τους θα πνίξουν
το τελευταίο χαμόγελο
που απόμεινε να περιμένει
το φώς της άνοιξης

Η ΣΚΙΑ ΜΙΑΣ ΘΛΙΨΗΣ

Η σκιά μιάς θλίψης
ακολουθεί τα βήματα του ανέμου
ώς πέρα μακριά ,
εκεί όπου η νύχτα
κρύβει στο κόρφο της
το τελευταίο χαμόγελο.
Ακολούθα τ’ αχνάρια
όσα απόμειναν από την αδικία ,
κρατώντας στο χέρι τη γύμνια τους
λάβαρο της δικιάς σου ζωής.
Ψάξε τού σκότους τή φορεσιά
πρωτού η μέρα τη σκεπάσει
κι’ άδραξε το χαμόγελο το στερνό
τον ουρανό να ντύσεις.

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

Ντυμένη με το άσπρο σου
μεταξωτό μαντήλι
και μ ' εκείνο το εξόριστο
χαμόγελο
ν ' ακολουθεί τη σκιά σου
το ξημέρωμα,
πέρασες
σαν ηλιαχτίδα πρωινή
στη πρώτη σελίδα
και μοναδική,
εκεί που μόνο τα τραγούδια
της χαράς και των αγγέλων
δηλώνου παρουσία.

Εκει το τραγούδι σου
το ξεχασμένο
κι’ απο δάκρυα γυμνό,
ακούστηκε
μελωδικό, γαλήνιο,
να παίζει με το πρώτο φως
και με μια ηλιογέννητη
καινούργια
Καλή-μέρα