Θάλασσα

Έφηβη νύχτα, άπνοη
Παιδιά γυμνά
Βαδίσαμε αργά μες στα νερά
να μετρηθούμε ό,τι φοβόμαστε:
το πυκνό σκοτάδι
τον αλμυρό κόσμο
το φλεγόμενο σώμα
Η ανάσα μας είχε πάψει
Ακούγαμε μόνο
το νερό καθώς σχιζόταν
Σαν έκρυψε τα στήθη μας
σταθήκαμε
Ησυχάσαμε
την αναπνοή που επέστρεψε με βία
Άρχισε τότε να ξεδιπλώνεται
στην ακοή μας το θαύμα
Από πολύ μακριά,
από πολύ βαθιά
Η φωνή της θάλασσας
Το υγρό τραγούδι
Η υπόσχεσή της σ’ έναν συριγμό
αθόρυβο
Ο χορός της
σ’ ένα ακίνητο σύρσιμο
Αιώνια μήτρα και τροφός
Παντοτινή αγκαλιά
Ξεκουράζει τις στεριές,
ετοιμάζει τη ζωή,
γεμίζει τις αμμούδες
πλάσματα
Ξέρει καθέναν με τ’ όνομά του
Τραγουδά τα ονόματά μας
Το δικό σου και το δικό μου
Εκείνη μας γνωρίζει
όλους
Μετράει τους
κόκκους της άμμου που είμαστε
ωχροί στους βυθούς
Μας δείχνει έξω
ψηλά, μακριά
το φως γαλανό
Ανεβαίνουμε
λευκές δροσοστάλες
στους αφρούς
Μας ωθεί στην έξοδο
διάφανες πνοές
μες απ’ τους δρόμους του ανέμου
που την ενώνουν με τον ουρανό
Τα κορμιά εκφέρουν την αλμύρα της
τη στιγμή του σπαραγμού


Γιούλη Κουγιά

Απόψε διανυκτερεύει η μοναξιά

Απόψε διανυκτερεύει
η μοναξιά
μ όλα τα φώτα αναμμένα
σα γιορτή
με τα παράθυρα ορθάνοικτα
γιορταστικά
με μια μουσική ν ακούγεται
νοσταλγική
που θα μπορούσες να τη πεις
θλιμμένη

Όλα τριγύρω σκοτεινά
απόμακρα
ένα καράβι αναζητά απεγνωσμένα
ρότα
ένα φεγγάρι κατακόκκινο ψάχνει
μια γη
ένα αστέρι πέφτει χωρίς να ξέρει
το γιατί
ένα παιδί κλαίει για το χαμένο του
χαμόγελο.

Απόψε διανυκτερεύει
η μοναξιά
οι μνήμες περπατάνε στα πεζοδρόμια
άσκοπα
τα όνειρα μουσκεμένα κρύβονται σε υπόγεια
καταφύγια
ένα περιστέρι θρηνεί για το χαμένο του
ταίρι
δυο μάτια μετράν την απουσία μονάχα μ ένα
δάκρυ

Απόψε διανυκτερεύει
η μοναξιά
μονάχη με γκρίζα χρώματα κι έναν ατέλειωτο
χειμώνα
σ’ ένα πλακόστρωτο χαμογελά στο πέταγμα
των γλάρων.




Ανδρέας Κ.

Έρωτας

Xρόνο με το χρόνο,
ώρα με την ώρα,
λεπτό προς λεπτό,
στάζει χρώμα πορφυρό
στο δέρμα.
Εμποτίζει τα κύτταρα
τυλίγει τη καρδιά
διαθλάται στο βλέμμα.
Κόκκινο της φωτιάς
κόκκινο του αίματος.
Επιπλέω σε κόκκινα νερά,
χωρίς σωσίβιο,
χωρίς γιατί.
Έτσι ανεξήγητος
ο έρωτας
εισβάλλει στη ζωή μου.

Έλενα Καραγιαννίδου

Κάθε μέρα εσύ

Πάντα εσύ, κάθε μέρα εσύ,
οργώνεις της αυγής την ελπίδα,
διώχνεις της νύχτας την αγωνία.
Ταξιδευτής του νερού και της χλόης
είσαι εσύ που γράφεις τ' όνομα μου
με γράμματα από ρόδα κόκκινα
στου αγέρα την ανάσα:
" η πιο αγαπημένη
από τις αγαπημένες".
Σ' αναπολώ μέσα στο κουκούλι σου,
ύπαρξη απαράμιλλη,
σ' ανθώνες συμπαντικούς να σεργιανάς
πριν μετουσιωθείς σε γλάρο.
Κάπου - κάπου
βόγγοι αχαλίνωτοι ξεπορτίζουν
από του κόσμου το σουράβλι,
στα στήθη μου ξαγρυπνούν
τρυπούν της μοναξιάς τα μάτια.
Και είσαι εδώ, δεν ξεμακραίνεις,
δίψα μου ατελεύτητη,
αναδύεσαι από τα έγκατα της γαίας.
Την αδειανή φωλιά μου
η έξαρση σου ευωδιάζει
τρυγώντας απολαυστικά
της δικής μας σοδειάς οπώρες.

Μελιτα Τόκα-Καραχάλιου
Ανέκδοτο

Ανατροπή

Αυτή τη στιγμή που καλούμαστε να βιώσουμε
έναν αποχαιρετισμό διαρκώς επαναλαμβανόμενο
υπό τον ήχο ενός κοντσέρτο διοριών και υπερβάσεων
ενώ οι χρονικές και ηθικές μετατοπίσεις κυριαρχούν
τολμώ να χαράξω στο βλέμμα σου
μια τελευταία ελκυστικότατη δική μου εικόνα
από αυτές που σαδιστικά εξορύσσουν
ένα αβάσταχτο ρίγος στη βάση των λαγόνων σου
κάθε φορά που αυτές επανέρχονται ανάγωγα στη μνήμη σου.

Χαμογέλα αγάπη μου και άδραξε την ευκαιρία
να μ’ εγκλωβίσεις μέσα σου, μέσα από μια πάλη
με το αδύνατο, το απαράδεκτο, το ανέφικτο
και μην με εκλαμβάνεις ως οπτασία καθώς,
στη σάρκα σου είναι ακόμη χαραγμένες οι ρωγμές του πραγματικού
και ως πραγματικότητα αντιμετώπισέ με

Η αίσθηση του αληθινού θα εκμηδενίσει την οιανδήποτε αντίληψη του ονειρικού
Άπλωσε τα χέρια σου και άρπαξέ με σ’ ένα αιώνιο αγκάλιασμα.
Βρισκόμαστε εδώ πλέον, διανύοντας τα τελευταία
βήματα της συνειδητοποίησης
Κι αν ακόμα κι αυτή τη στιγμή καλούμαστε να βιώσουμε
έναν αποχαιρετισμό διαρκώς επαναλαμβανόμενο,
ας ξεγελάσουμε τις σκιές που παρασιτικά μας ακολουθούν
κι ας στροβιλιστούμε στην αιωνιότητα που ξεπήδησε
μέσα από τα κύτταρα της ανεπανάληπτης κοινής μας ύπαρξης.

ΜΑΡΗ ΛΙΩΚΗ

Σε δρόμους σκοτεινούς

Είπες• «Θα πάγω σ άλλη γη,
θα πάγω σ άλλη θάλασσα.
Κ.Π.Καβάφης



...κι αν τη ζωή μου ξόδεψα σε δρομους σκοτεινούς
και άνυδρες ερήμους
μακριά απ' τον ίσκιο σου,
εγώ..που στην άκρη στάθηκα της φωτιάς
πυροβάτης του ονείρου,...
ταξιδευτής του χρόνου του άχρονου,
τη ζωή μου τώρα ξαναχαράζω...
στις αχτίδες των σύννεφων,
στη σκοτεινιά του ήλιου,
στη γεύση ενός χαμόγελου,
στη ζωή τη ζώσα...
εκεί, που τίποτα δε χαλιέται...
εκεί που ο κόσμος ξαναγεννιέται αθώος από την αρχή...

Έφη Ιωάννου

Οδυσσέας Ελύτης

Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911-18 Μαρτίου 1996)

Το Μονόγραμμα

Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο

Ι

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.


II

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.
...

Οδυσσέας Ελύτης
(2 Νοεμβρίου 1911- 18 Μαρτίου 1996)

Σήμερα μούλειψες πολύ

(I)


Ενας φραχτης γυαλινος αναμεσα μας.

Η επιθυμια καταξιωμενο χαρτι

Οπου η φαντασια περπατησε μονη
πριν δρομος γενει.


Σημερα μουλειψες πολυ

Εσυ και το ονειρο οπου εζησες

Μεσα στο κηπο με τα μπλε ροδα.

Τα ματια μου ανυποταχτα
Δωσμενα στη πλανη

Χαιδεψαν τρυφερα το προσωπο σου.

Γνωρισες το χαμογελο τους


Σημερα μουλειψες πολυ

Ενας τοιχος γυαλινος
Στεκει γυμνος αναμεσα μας.

Ντρεπομαι που τον κοιταζω...
Ανυποταχτη επιθυμια.
Προκληση και ασεβεια μαζι.
Βλεπεις που σου χαμογελω;

Κι ομως, με βλεπεις.

Σημερα μουλειψες πολυ

Εσυ και το ονειρο μαζι

και ο κηπος

Με τα μπλε τριανταφυλλα...
Για να μοιραζομαι τη χαρα σου

Ολοκληρωτικα
Σαν ναταν δικη μου χαρα

Για να σου λειπω...

οταν υπαρχω.

(II)

Σημερα μουλειψες πολυ


Και ας μην υπηρξα ποτε

Και ας μην υπηρξες πραγματικα ποτε

Σημερα μουλειψες πολυ

Σημαδεμενο γυαλι η επιθυμια

Θρηματιστηκε

καταξιωνοντας

μια σταλα απο το αιμα μου

Μην το αγγιξεις! Θα κοπεις!


Σημερα μουλειψες πολυ..




Χριστιάνα Παναγιώτου
ΠΗΓΗ:http://bluerose-atraveller.blogspot.com/

Μοναξιά

Κανείς δεν ήρθε να με ρωτήσει
Κανείς δεν κτύπησε τη πόρτα μου.

Κι άν όλα λούζονται στο φως
Η ψυχή μου τρέμει στο σκοτάδι.

Θα βγω στην ξώπορτα να σου φωνάξω.
Διαβάτη, έλα.

Κανείς δεν χτύπησε τη πόρτα μου
Και νοιώθω τρέλλα.

Cesar Vallejo
Πηγή: Παγκόσμια ποητική ανθολογια
Μετάφραση: Ρ.Κ.
Ευχαριστώ τη Λίνα που μου έμαθε αυτό τον λυρικό ποιητή
από το Περού

Νύχτα

Mοιάζει η νύχτα με στρείδι που ανοίγει ,
σε βάθη απύθμενα , σε μυστικά νερά .
Μαργαριτάρι που με το φως δειλά σμίγει
στων ονείρων τη θάλασσα προβάλλει νοερά.

Φύκια το τυλίγουνε με άχτι,
να μην το δει ανθρώπου μάτι.
Ψάρια το ζυγώνουνε και λοξοδρομούνε
λάμψη ανείπωτη άθελά τους μαρτυρούνε.

Κόσμημα είναι η νύχτα αληθινά
λίγοι οι τυχεροί που το ‘χουν νιώσει.
Της μέρας τα πατήματα φθηνά,
ποιος νυχτοπερπάτησε και το ‘χει μετανιώσει?

Φήμη της βγάλανε ότι είναι σκοτεινή
μα θαμπώνεται αυτός που ξέρει να κοιτά.
Τόσο αγαπημένη από παλιά, παντοτινή
μα σε πολλούς απαγορεύτηκε ρητά.

Φεγγαροϊσκιωτη γυρνώ, νύχτα να χορτάσω
η μέρα θα ‘ρθει, πάλι θα λουφάξω.
Δεν γνωρίζω σε τι όρια θα φτάσω,
αν το μυστήριο το διάχυτο κάνω να συνάξω.

Κοχύλια μου φαντάζουνε οι μεγάλοι δρόμοι,
μέσα τους φυλακίζουνε την πόλη που κοιμάται.
Ρουφήχτρες τα σοκάκια, βρώμικοι υπόνομοι,
Θεριό αδάμαστο που έχει ξυπνήσει και βρυχάται.

Μεσημβρινό φως που καίει τα μάτια
Ρίχνει ανελέητο φως στη μιζέρια επάνω
και ‘ μποδίζει το χαμνό, της νύχτας τα παλάτια
που καρτερώ συχνά κι όλα τα χάνω.

Έλενα Καραγιαννίδου

"μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου!"

Γενέθλια άνοιξη

Η πόλη απεγνωσμένα
φωτίζει το σκοτάδι της
με πολύχρωμα φωτάκια
Η λεπτή φωτεινή γραμμή
σβήνει αναπάντεχα
στο μαύρο που κυριαρχεί.
Άστερος ο ουρανός
αφιλόξενος σε προσδοκίες
κι ανάλγητες υποσχέσεις.
Σκοτεινή η θάλασσα
αφήνει κουρασμένα κύματα
να σμίξουν με τη σιωπή.
Οι λιγοστοί εραστές
φθινοπωρινού περιπάτου
ζυγιάζουν στο πλακόστρωτο
βήματα κι αβεβαιότητες,
καλντερίμια που χάθηκαν
για απροσπέλαστες διαβάσεις,
κάστρα που χτίστηκαν
κι οι άρχοντες κρυμμένοι
στις ανήμπορες λέξεις τους.
Η πόλη απεγνωσμένη
αναζητά ένα φως,
μια αληθινή γενέθλια άνοιξη
μεσούντος φθινοπώρου.



Θεσσαλονίκη 25 Οκτωβρίου 2009

Ανδρέας Κ.

Άκου / Ecoute

Άκου τον ρυθμό της σιωπής,

άκου της χορδές της ύπαρξής σου.

Πως πάλονται, χαλαρώνουν

και τραγουδούν.

Η μοναξιά μέσα στην ηρεμία της

καταβροχθίζει το θύμα της,

σ`ένα σύμπαν χειμαιρικό

αθόρυβα το παρασύρει.

Κι εγώ.

Εκεί.

Ονειρεύομαι και σκέφτομαι.

Αυτό που υπάρχει,

αυτό που δεν ζήσαμε ακόμη.

Αυτόν τον χρόνο του πόνου

που ποτέ

ποτέ δεν θα δω.

Σκεφτόμουν πάντοτε ένα ρόδο.

Ρόδο μοναχικό

κλεισμένο στον εαυτό του,

ρόδο άγνωστο,

σε μία ανθρώπινη όαση,

μακριά από τα Ηλύσια Πεδία,

μα τόσο κοντά στη δική μου ύπαρξη,

πλάϊ στο συνειδητό μου «εγώ».

Άραγε πόσα «εγώ» μου να ρέουν

στον ρυθμό της σιωπής

στον ρυθμό του χρόνου.

Άκου την σιωπή, άκου.



Μετάφραση

Μελίτα Τόκα – Καραχάλιου

Πέμπτη 15/10/09 ώρα 11` το βράδυ




Ecoute

Ecoute le rythme du silence

écoute les nerfs de ton être

ils bougent, se détendent.

Et chantent.

La solitude dans son calme

engloutit sa victime

dans un univers chimérique

doucement l`entraîne.

Et moi.

Là.

Je rêve et je pense.

A ce qui existe

A ce qu`on n`a pas encore vécu.

A ce temps de douleur

que jamais

jamais je ne verrai.

J`ai toujours pensé à une rose.

Rose solitaire

repliée sur elle

rose inconnue

dans une oasis humaine

loin des Champs Elysées.

Mais près de mon être.

Près du «moi» conscient

mais combien de «moi» s`écoulent

au rythme du silence

au rythme du temps

écoute le silence, écoute.



Julien Kilanga- Musinde

δυο λέξεις έξη γράμματα

το όνειρο είναι όνειρο
αυτό είναι σ’ αγαπώ

από το άλφα ως το ωμέγα του
αυτό είναι σ’ αγαπώ

δυο λέξεις που κανείς
δεν πρόφερε ως τώρα
και μόλις ανακάλυψα εγώ

με την ομίχλη
με το άρωμα του ονείρου
όμως απτές, πραγματικές
όπως η γη
όπως η ανάσα σου

εσύ τρομάζεις κι εγώ τρέμω
μα σ’ αγαπώ
μ’ όλα τα γράμματα
μ’ όλα τα ρήματα
τα επιφωνήματα
με τη σιωπή μου
σ’ αγαπώ


Tόλης Νικηφόρου
αδημοσίευτο
Πηγή:http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/