ΛΗΘΗ

ΛΗΘΗ

Άπειρες κλωστές στον αργαλειό,
αμέτρητες ωδές ανθρώπου.
Το φως το τύφλωσαν,
μα τους θάμπωνε πάντοτε τα μάτια.

Πρωτόπλαστο αίνιγμα
με ερωτηματικά στο πέρας.
Ας το θάψουμε, λοιπόν,
αυτό το εγώ.
Ας το ερευνήσουμε αύριο,
αυτό το εγώ, χωρίς αγάπη.

Συνέχεια ατέλειωτης κάμαρας
με τοίχους και τοιχάκια.
Ασυνέχεια δέρματος, δίαυλος εισόδου
παράσιτων-ιών-ανθρώπων.

Εμπόδια παντού, στο σκίρτημα,
στο μέσα, στο ανάθεμα.
Στο πέρα-δώθε ανάμεσα,
στο πριν και το μετά σας.

Για πόσες ανάσες ζωής ακόμη ζουν;
Για πόσους χτύπους και μελτέμια;
Και ποια τα όρια της κάμαρας, για ποιο εγώ;

Με δοξασίες ανάσαιναν και με σκιές στο έρεβος,
καθώς το λίγο φως γλιστρούσε στο κατώγι.
Τα δήθεν βίωναν κι αναβίωναν το δήθεν του καθένα.
Πρωταρχικό και τίποτα εγώ
εκείνο
το θαμμένο.

Νόπη Χατζηιγνατιάδου
Από τη συλλογή «Αναζητώντας το Άλφα» (2009)

ΣΚΙΕΣ

ΣΚΙΕΣ

Αυτή η πέτρα ήταν αδύνατον να σπάσει.
Η απόληξη η ίδια.
Πάγος πάνω στον καύσωνα, που δεν έλιωσε.
Ζωής, θανάτου μεταίχμιο.
Μετάβαση απ' το χτες στο σήμερα.
Γεφύρια απώθησης και δίψας απ' την άλλη.
Ξέχασες μνήμες να κρατάς
ξέχασες ανθρώπους να αγκαλιάζεις.
Κομμάτια γης καλά κρυμμένα στο είναι σου,
στο έσομαι, στο πάντα σου.
Πόσο γρήγορα οι εποχές αλλάζουν.
Φεύγει η Άνοιξη και πάλι έρχεται.
Γενιές - γενιές, αράδα - αράδα.
Φωτιές που σβήσατε.
Ψυχές αποσβολωμένες, απολιθωμένες.
Βαλσαμωμένοι γίγαντες με πρίσμα στα άκρα.
Σκιά σκηνώματος βαριά.
Κι ας καίει ένα καντήλι μόνο.

Νόπη Χατζηιγνατιάδου
Από τη συλλογή «Αναζητώντας το Άλφα» (2009)