Κάθε μέρα εσύ

Πάντα εσύ, κάθε μέρα εσύ,
οργώνεις της αυγής την ελπίδα,
διώχνεις της νύχτας την αγωνία.
Ταξιδευτής του νερού και της χλόης
είσαι εσύ που γράφεις τ' όνομα μου
με γράμματα από ρόδα κόκκινα
στου αγέρα την ανάσα:
" η πιο αγαπημένη
από τις αγαπημένες".
Σ' αναπολώ μέσα στο κουκούλι σου,
ύπαρξη απαράμιλλη,
σ' ανθώνες συμπαντικούς να σεργιανάς
πριν μετουσιωθείς σε γλάρο.
Κάπου - κάπου
βόγγοι αχαλίνωτοι ξεπορτίζουν
από του κόσμου το σουράβλι,
στα στήθη μου ξαγρυπνούν
τρυπούν της μοναξιάς τα μάτια.
Και είσαι εδώ, δεν ξεμακραίνεις,
δίψα μου ατελεύτητη,
αναδύεσαι από τα έγκατα της γαίας.
Την αδειανή φωλιά μου
η έξαρση σου ευωδιάζει
τρυγώντας απολαυστικά
της δικής μας σοδειάς οπώρες.

Μελιτα Τόκα-Καραχάλιου
Ανέκδοτο

Άκου / Ecoute

Άκου τον ρυθμό της σιωπής,

άκου της χορδές της ύπαρξής σου.

Πως πάλονται, χαλαρώνουν

και τραγουδούν.

Η μοναξιά μέσα στην ηρεμία της

καταβροχθίζει το θύμα της,

σ`ένα σύμπαν χειμαιρικό

αθόρυβα το παρασύρει.

Κι εγώ.

Εκεί.

Ονειρεύομαι και σκέφτομαι.

Αυτό που υπάρχει,

αυτό που δεν ζήσαμε ακόμη.

Αυτόν τον χρόνο του πόνου

που ποτέ

ποτέ δεν θα δω.

Σκεφτόμουν πάντοτε ένα ρόδο.

Ρόδο μοναχικό

κλεισμένο στον εαυτό του,

ρόδο άγνωστο,

σε μία ανθρώπινη όαση,

μακριά από τα Ηλύσια Πεδία,

μα τόσο κοντά στη δική μου ύπαρξη,

πλάϊ στο συνειδητό μου «εγώ».

Άραγε πόσα «εγώ» μου να ρέουν

στον ρυθμό της σιωπής

στον ρυθμό του χρόνου.

Άκου την σιωπή, άκου.



Μετάφραση

Μελίτα Τόκα – Καραχάλιου

Πέμπτη 15/10/09 ώρα 11` το βράδυ




Ecoute

Ecoute le rythme du silence

écoute les nerfs de ton être

ils bougent, se détendent.

Et chantent.

La solitude dans son calme

engloutit sa victime

dans un univers chimérique

doucement l`entraîne.

Et moi.

Là.

Je rêve et je pense.

A ce qui existe

A ce qu`on n`a pas encore vécu.

A ce temps de douleur

que jamais

jamais je ne verrai.

J`ai toujours pensé à une rose.

Rose solitaire

repliée sur elle

rose inconnue

dans une oasis humaine

loin des Champs Elysées.

Mais près de mon être.

Près du «moi» conscient

mais combien de «moi» s`écoulent

au rythme du silence

au rythme du temps

écoute le silence, écoute.



Julien Kilanga- Musinde

Το χρώμα σου

Πόσο παράξενα η θάλασσα
μαρτυρεί τη παρουσία σου.
Στο φρύδι των κυμάτων
ο αφρός καλλιεργεί ένα καλοκαίρι
που κρέμεται απ’ τις πευκοβελόνες
και ξενυχτάει στα φύλλα της ελιάς,
μ’ όλο το κόκκινο να πυρπολεί
τη βαθιά σιωπή των ματιών σου,
μ’ όλο το εκτυφλωτικό λευκό
να αδρανοποιεί τα γενναιόδωρα χέρια σου
κι όλες τις αποχρώσεις του μπλε
να συνθέτουνε τους δικούς τους ήχους.
Στη μαγεία των χρωμάτων, το Χρώμα σου.
Μέθη του νότου λυτρωτική,
αποτυπώνω τον πελαγίσιο δρόμο σου


Μελίτα Τόκα - Καραχάλιου
Από τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών (2004)
Η μουσική είναι επιλογή της Άννας

Μια λύπη

Μία λύπη

Μία λύπη στα μάτια σου Λιμνάζει,
όπως η Υγρασία της βροχής
τον ουρανό διαπερνάει,
σαν Πέλαγος απέραντη
Ηλεκτρισμένη και παγερή.
Κυκλοφορεί ανάμεσα στις λέξεις σου
που απορούν μέσα στο ποίημα.

Μελίτα Τόκα - Καραχάλιου
Από τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών (2004)

Δώσε μου

Δώσε μου τις λέξεις σου
πόσο πολύ τις θέλω,
άλλοτε στο αιχμηρό μεσημέρι,
βαμμένο στη συναυλία των τζιτζικιών,
άλλοτε στην έφοδο των αισθήσεων
τις πληγωμένες ώρες,
σαν μία φλέβα νερού ανάμεσα σε φράχτες,
μέσα στη σκληρή άπνοια να σπάει τον αιθέρα
για να αναδυθεί η Νύμφη Στιγμή.
Στο ξέφωτο ξανά να εισβάλλει,
εκεί που εκρήγνυνται οι επιθυμίες
κι αχνίζουν των σωμάτων οι ευωδιές.
Δίχως να καρτερεί.
Στο πριν και στο μετά να ξαποστάσει.
Έτσι όπως προστάζει η καρδιά
ή όπως είναι δίκαιο.

Μελίτα Τόκα - Καραχάλιου

Από τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών (2004)

Απροσδόκητα

Εμφανίστηκε απροσδόκητα
φορώντας το "εσείς".
Μια λέξη τυπικη,
σαν πανωφόρι συνηθισμένο
για τις κρύες μέρες του χειμώνα.
Ύστερα, με χάρη και ευστροφία
αγκυροβόλησε στο "εσύ"
μ' ένα φόρεμα κόκκινο
που χάϊδευε τις καμπύλες της.
Για να μείνει γυμνή
μπροστά σ' ένα μαγιάτικο,
Ολύμπιο θεό.
Με βλέμμα υπόσχεσης την έντυνε
φωλεμένος στο ρόδο της καρδιάς της.

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου
Κυριακή 7 Ιούνη 2009
Ανέκδοτο

Ένα όνειρο

Σαν γόνιμος σπόρος στο πρόσωπο σου
Σαν εικόνα φυτεμένη στη καρδιά σου
Σαν αύρα εσπερινή
που πνέει και ανέρχεται
Σαν δύναμη που εμπνέει
Ένα όνειρο κυριεύει την καρδιά σου
την παρασύρει,
την παρασύρει,
στο βάθος του λυκόφωτος
Σου φέρνει τα άγχη
των τραυμάτων
και μετά...
Διαλύεται
όμοια με πόθο ακόρεστο,
σε μια ζωή συνθλιμένη,
σε μιά ζωή... ένα όνειρο.

JULIEN KILANGA-MUSINDE
Γάλλος ποιητής-μυθιστοριογράφος
Μετάφραση Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

" αποικία κοχυλιών "

θα γίνει στο Γαλλικό Ινστιτούτο

τη Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009 στις 8μμ

Σήμερα

Σήμερα είναι μια αίθρια ημέρα,
δεν φοβάται το χειμώνα
μήτε το θάνατο.
Με τη δική της συγκομιδή
στα μονοπάτια του ήλιου.
Κάθε πινελιά στο χαμόγελο της
πίδακας από λέξεις σάρκινες
να σπαρταράνε σε φυλλώματα αναμμένα.
Όστρακα ερεθισμένα στα στήθη της
ανθίζουνε στον ψίθυρο του ανέμου.
Σήμερα,
η μέρα δεν ξεγελάει τις αισθήσεις.
Σε στόματα λουλουδιών βασιλεύει
που αγρυπνούνε στον ορίζοντα.

Μελίτα Τόκα Καραχάλιου
Από τη συλλογή "αποικία κογχυλιών"

Αφιερωμένο στη Μαρία Νικολάου

Άγια στιγμή

Ο Φάουστ λέει στη Στιγμή που φεύγει
" Μείνε λίγο ακόμη, είσαι τόσο ωραία "
Γκαίτε


Φυλαχτό να φοράς την Άγια Στιγμή.
Μέσα από φεγγερές στοές
να μπαινεις στο αλώνι της σελήνης,
τον τρύγο των φιλιών,
τη δόξα των σωμάτων να γιορτάζεις.
Να γιορτάζεις.
Και στους πυκνούς ορίζοντες
άς καίγονται οι μήνες και οι χρόνοι.
Τη διάρκεια τους καταργώντας.

Μελίτα Τόκα - Καραχάλιου

Άπο τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών

Η ποιήτρια θα παρουσιάσει τη καινούργια της ποιητική συλλογή
" αποικία κοχυλιών " στο Γαλλικό Ινστιτούτο στις 19 Μαρτίου

Ας κυλούσε

"Το φως της ημέρας φέρνει
στάλες νοσταλγίας"
Φ. Γκαρσία Λόρκα


Σε αυγές θαμπών ημερών ανάμεσα
ξεπλένει τον μανδύα του ο χρόνος
κι αιχμάλωτο κρατά της νοσταλγίας το σμαράγδι.
Η μυρωδιά των ερειπίων διαρκής,
σε ανύπαρκτες συγκομιδές
κι ασάλευτα φυλλώματα
με τη θλίψη ομονοεί.

Πού να τελειώνει άραγε ο πρώτος μου εαυτός,
μιάς παπαρούνας τη μέθη ντυμένος
που τώρα τη τραγουδά η σιωπή της θάλασσας
σε νύχτες δίχως πρωί
και η οργή του ανέμου,
που ξεθυμαίνει στα ύφαλα του πεπρωμένου.

Ρόδα και υάκινθοι
άς λούζονταν ξανά
στο φώς που βλασταίνει
από την ερεθισμένη σάρκα του γυμνού καλοκαιριού
και λάβα ανυπόταχτη,
μέσα από ξεχτένιστες στιγμές,μυρωμένες,
στις φλέβες μου ξανά ας κυλούσε.

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου
Απο τη συλλογή Φαινώ η αγρύπνια του πελάγου (1999 )

Ποτέ - Πάντα

Κάθε στιγμή πεθαίνεις.
Κάθε στιγμή ξαναγεννιέσαι.
Διαφορετικός.
Ποτέ ο ίδιος.
Μέσα σου κουβαλάς ουσία
από πολλούς εαυτούς.
Ανεξερεύνητους, άγνωστους.
Φανταστικά ωραίους.
Ενώ στον καθρέφτη του Χρόνου,
σαν βουερός ποταμός,
ρέουν οι λέξεις σου διαυγείς.
Αναλλοίωτες ζούν,
αντανακλώντας πάντα
τους ίδιους ήχους,
το ίδιο ρίγος.

Μελίτα - Τόκα Καραχάλιου
Από τη συλλογή " αποικία κοχυλιών " 2008
Τα ποιήματα της συλλογής είναι μεταφρασμένα και στα Γαλλικά από την ίδια