Σύγκλιση

Σ' έχω βράδια ατενίσει,
αψεγάδιαστη κι απρόσιτη φύση...
Δεν σου πρέπουν λόγια της γης,
ήσουν σ' όλα τόσο ασταθής.
Ήταν που είχες κομμάτι ουρανού,
ασπίδα θανάτου σε βόλι αετού.
Ό,τι σ' εγκλώβιζε με μένα να δεθείς
το απαρνήθηκες ευθύς εξαρχής.
Μα μες στου ύπνου σου τη μαύρη ομίχλη,
άνεμο ονείρων η πνοή μου ρίχνει
παραπέτασμα στο θολό σκηνικό,
κι ονειρεύομαι πως αρχίζω να ζω.
Διαύγειας όραμα σου ρίχνω στα μάτια,
καρδιά μου χώρεσες στα τόσα σκοτάδια...
Ορκίσου μου πως δε θα 'ρθει το φως,
τυλιγμένη, κουρνιάζω εντός...
μια κραυγή μόνο μου αποσπά
της ύπαρξης την προσοχή
και στο αδιέξοδο μπροστά
η ψυχή μου λιποτακτεί....
Μες του ονείρου σου τον ίσκιο
έχω αφήσει υγρό μου ίχνος
αν το ακολουθήσεις ως την αυγή
μπρος στο κελί μου, μεγάλη διαδρομή,
θα 'χω απλώσει ικεσίας ποτάμι
σε θάλασσας άγιας σου χτίζω λιμάνι...
Μόνο αν του ύπνου σου η φυγή
σε οδηγήσει στη δική μου διαδρομή...

Κάκια Παυλίδου

Από τη συλλογή Σταγόνες Συναισθημάτων

Συνδέσεις

Ήταν οι λέξεις
που με αλυσόδεσαν.
Στα χείλη μου πέσαν
νοήματα ανείπωτα.
Σπασμένες προτάσεις
σε νευρώνες του νου
τυχαία αποθηκευμένες.
Διαγράφω παραβάσεις
και με ανάσες θυμωμένες
στο παιχνίδι αντιστέκομαι.
Ψάχνω συνδέσεις
της ζωής τις αντιθέσεις
και τα κενά να ορίσω.
Κάνε υπομονή, τότε θα μιλήσω
μ' εσένα και το Θεό.
Τη σιωπή μου θα λύσω.
Ψάχνω για συνδέσεις
και μη σκεφτείς να θέσεις
της ζωής διλήμματα.
Τώρα αντιδρώ σ' όλα τα ζητήματα

Κάκια Παυλίδου

Από τη συλλογή "Σταγόνες συναισθημάτων"

Πνοή του ανέμου

Σήμερα σε θέλω
πνοή ανέμου
σ' έχω άνθρωπε μου
τόσο επιθυμήσει...
που όσα έχω ζήσει
φυγής κομμάτια,
τεμαχισμένες μνήμες
σε δακρυσμένα μάτια.
Κάθε στιγμιότυπο
και μια φωτογραφία.
Χάνω το πρωτότυπο
και την αυθεντία
μέσα στων ανθρώπων
τις προκαταλήψεις,
σε λαθεμένων τρόπων
τις επαναλήψεις.
Μα... σήμερα σε θέλω
πνοή ανέμου,
σ' έχω άνθρωπε μου
τόσο επιθυμήσει...
που τρόμαξε η σιωπή
της νοσταλγίας,
κι όλες μου οι λέξεις
μιας αμαρτίας
ανάσα βαθιά.

Κάκια Παυλίδου

Από τη συλλογή Σταγόνες Συναισθημάτων (2009)

Το blog της Κάκιας http://pavlidoykakia.blogspot.com/

Χρωματικοί συμβιβασμοί

Χρωματικοί συμβιβασμοί...

κόκκινο εγώ, γαλάζιο εσύ...

και μέσα στην άβυσσο της αλητείας

πολύχρωμο το χρώμα μιας αμαρτίας!

Διχάζω το νου και λιποτακτώ

αστέρινο φλοιό πια κατοικώ

αν με ρωτήσεις το χρώμα του ανέμου

θα σου ψιθυρίσω κρυφά άνθρωπέ μου

πως μόλις σε βρήκα η ατμόσφαιρα όλη

και η γκρίζα και αποπνικτική μας πόλη

γέμισε πιτσιλιές παιδικής βροχής

και ένα πινέλο εμμονικής αντοχής

χάραξε σχήματα και γεωμετρίες

μέσα στις δικές μου συμμετρίες...

Έγινα αόρατη και αδιόρατη μαζί

πολύχρωμα να ορίζομαι σαν πρωινή χαραυγή....

Πίσω από το δειλινό μια μάσκα του τρόμου

μήπως και σβηστεί το ίχνος του δρόμου

που με φέρνει σε σένα με όλα τα χρώματα

σαν ανάσα πνιγμένη στης ζωής τα αρώματα...

Χρωματικοί συμβιβασμοί...

κόκκινο εγώ, γαλάζιο εσύ...


Κάκια Παυλιδου
ΠΗΓΗ:http://

pavlidoykakia.blogspot.com/