Δίχως των λέξεων την αίγλη

Δίχως των λέξεων την αίγλη
και στολίδι κανένα
Τρέμοντας πάνω
σε μια σκόρπια ανάσα
δίπλα στα γυάλινα φτερά σου
Ενδύομαι άηχα συναισθήματα
Χαράσσομαι
Πάνω στη γερασμένη φλέβα ενός βασιλικού
με οίνο και με πυρά
με δάφνη και με πικροδάφνη
Χρώματα ανασαίνω
Μορφές καρπίζω χρόνων ανυπεράσπιστων
Αναγεννιέμαι ...στο αντιφέγγισμα
της αναπνοής του κόσμου
Αξιώνομαι άνοιξη
Στο λυγμό του χειμώνα
Για σένα…

Έφη Ιωάννου

Σε δρόμους σκοτεινούς

Είπες• «Θα πάγω σ άλλη γη,
θα πάγω σ άλλη θάλασσα.
Κ.Π.Καβάφης



...κι αν τη ζωή μου ξόδεψα σε δρομους σκοτεινούς
και άνυδρες ερήμους
μακριά απ' τον ίσκιο σου,
εγώ..που στην άκρη στάθηκα της φωτιάς
πυροβάτης του ονείρου,...
ταξιδευτής του χρόνου του άχρονου,
τη ζωή μου τώρα ξαναχαράζω...
στις αχτίδες των σύννεφων,
στη σκοτεινιά του ήλιου,
στη γεύση ενός χαμόγελου,
στη ζωή τη ζώσα...
εκεί, που τίποτα δε χαλιέται...
εκεί που ο κόσμος ξαναγεννιέται αθώος από την αρχή...

Έφη Ιωάννου

Χρώματα αγάπης

Εκεί ,
εκεί που το κύμα σμιλεύει στα βράχια
γοργόνες γυμνόστηθες αλλοτινών καιρών,
ανεμώνες υδάτινες του βυθού
και κοχύλια αέρινα,
εκεί, που αναλύονται στης μουσικής τη βαθύτερη ουσία,
της αγάπης τα χρώματα
και στου χελιδονόψαρου καθρεφτίζονται τα μάτια,
οι πληγές που δεν άνθισαν,
εκεί , που τα γυμνά μπράτσα των παιδιών
στολισμένα από της αρμύρας τα αρώματα
με φόρα σημαδεύουν της καρδιάς τα βάθη
και σε πελάγη καταδύονται αδιαπέραστα,
απ όσους γυμνοί δεν παραδίδονται
σε επώδυνη και ανέλπιδη αλήθεια,
εκεί , που τα χερουβείμ των ονείρων μας
τις πανσέληνες νύχτες ντύνονται ανθρώπινες μορφές
λησμονημένους φανερώνοντας δρόμους
και με την άμμο την αθάνατη,
νερό και χώμα και άσβεστο πυρ,
χαράζουν των πόθων μας την πορεία,
εκεί που μετατρέπεται το δάκρυ της
θάλασσας σε ύδωρ κεκαθαρμένον,
εκεί…
εκεί, που μαρμάρωσα την καρδιά μου…
αιώνες…
αιώνες τώρα…
μακριά από σένα,
εκεί,
εκεί ξαναρχίζω να ζω…

Έφη Ιωάννου
Ανέκδοτο

ΦΩΝΕΣ

Απ' των ματιών σου τις φωνές,
φωνές από πέτρα,
φωνές λησμονημένες στη σιωπή,
φωνές χαραγμένες στο άπειρο,
αντίκρισα τη θάλασσα ν' αξιώνεται δάκρυ γλυκό,
τα βλέφαρα σου,
πύρινο βλέμμα του ερέβους και του πυρός,
ανυπόκριτο,
πηγή ζωοδότρα,
μνήμη δακρυρροούσα,
κοχύλια να σταλάζουν κι άγιασμα,
που καράβια και σπασμένες ζωγράφιζαν άγκυρες
πάνω στις ράχες των δελφινιών,
στα όνειρα μας.

Ένιωσα το φως,
άσπιλο,
που μ’ αβύσσου αστραπή
πέρα απ' τους αιώνες
των ψευδαισθήσεων χάραζε τις μορφές
και τα νοτισμένα σου έπλαθε μάτια,
αυτά που οι καταρράκτες του ήλιου τα ταξίδεψαν πάνω στα όνειρα των ανέμων
και τα σκοτεινά της νύχτας σπήλαια,
μέχρι που τα αξίωσαν στην ψυχή μου,
ηδονικά να ριγά ...

Το γέλιο άκουσα του φεγγαριού
καθώς περνά μέσα από τις θαλάσσιες ανεμώνες,
παιχνίδι ζωής με ήχους και χρώματα,
κεχριμπαρένια σ αγαπώ
στροβιλιζόμενα,
διασκορπιζόμενα,
την αρμονία χαρίζοντας στου σύμπαντος κόσμου τα βάθη,
στην καρδιά μου....

Έφη Ιωάννου

Αυτό το έξαιρετικό ποίημα της Έφης, είναι η πρώτη της δημόσια έμφάνιση και το αναρτώ
με χαρά και συγκίνηση. Έφη μου, εύχομαι στο μέλλον να δούμε και τα υπόλοιπα ποιήματα σου.