20 Σεπ 2009

ΦΩΝΕΣ



Απ' των ματιών σου τις φωνές,
φωνές από πέτρα,
φωνές λησμονημένες στη σιωπή,
φωνές χαραγμένες στο άπειρο,
αντίκρισα τη θάλασσα ν' αξιώνεται δάκρυ γλυκό,
τα βλέφαρα σου,
πύρινο βλέμμα του ερέβους και του πυρός,
ανυπόκριτο,
πηγή ζωοδότρα,
μνήμη δακρυρροούσα,
κοχύλια να σταλάζουν κι άγιασμα,
που καράβια και σπασμένες ζωγράφιζαν άγκυρες
πάνω στις ράχες των δελφινιών,
στα όνειρα μας.

Ένιωσα το φως,
άσπιλο,
που μ’ αβύσσου αστραπή
πέρα απ' τους αιώνες
των ψευδαισθήσεων χάραζε τις μορφές
και τα νοτισμένα σου έπλαθε μάτια,
αυτά που οι καταρράκτες του ήλιου τα ταξίδεψαν πάνω στα όνειρα των ανέμων
και τα σκοτεινά της νύχτας σπήλαια,
μέχρι που τα αξίωσαν στην ψυχή μου,
ηδονικά να ριγά ...

Το γέλιο άκουσα του φεγγαριού
καθώς περνά μέσα από τις θαλάσσιες ανεμώνες,
παιχνίδι ζωής με ήχους και χρώματα,
κεχριμπαρένια σ αγαπώ
στροβιλιζόμενα,
διασκορπιζόμενα,
την αρμονία χαρίζοντας στου σύμπαντος κόσμου τα βάθη,
στην καρδιά μου....

Έφη Ιωάννου

Αυτό το έξαιρετικό ποίημα της Έφης, είναι η πρώτη της δημόσια έμφάνιση και το αναρτώ
με χαρά και συγκίνηση. Έφη μου, εύχομαι στο μέλλον να δούμε και τα υπόλοιπα ποιήματα σου.

6 σχόλια:

and33 είπε...

Μια κατάθεση ψυχής, ένας ύμνος στην αγάπη. Έφη καλή συνέχεια.

logia είπε...

καλή τύχη σε όλα τα γραπτά της εύχομαι!

elena είπε...

Πολύ όμορφο..

Αστρο - Συμμορίτες είπε...

Πολύ όμορφο μπλογκ και η ανάρτηση επίσης.
Την Καλημέρα μας.

and33 είπε...

Νέλλη, Έλενα, ελπίζω να δούμε στο μέλλον κι άλλα ποιήματα απο την Έφη.

and33 είπε...

Αστρο-Συμμορίτες ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και το πέρασμα σας