27 Απρ 2009

Ν' ανθίζουμε ως το τίποτα

Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ.
Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι
κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ' απατά.

Στοιβάξαμε κι εμείς τις μαδημένες μαργαρίτες
- είχαν ανακριθεί σκληρά
μέχρι να ομολογήσουν την τρισύλλαβη αυταπάτη -
κάπου ψηλά κρεμάσαμε και τ' άχρηστο κομποσκοίνι
- οι απελπισμένοι έρωτες το' χαν να ζουν ασκητικά -
σπάσαμε και το μελανοδοχείο του χειμώνα
μήπως γεμίσει η κάμαρη ξανά με χελιδόνια.

Τίποτα δεν ωφέλησε.

Ό,τι προφέραμε μαραίνονταν αμίλητο
λες κι η μικρόψυχη ζωή προβάριζε το θάνατο
πριν τη συνθλίψει η χρόνος.
Τιμωρημένοι ισόβια στη σάρκινη ερημιά μας
μας έβαζαν να υποδυόμαστε πουλιά
μας μάθαιναν ν' ανθίζουμε ως το τίποτα
κι ανθεκτικοί στην ενοχή
τα «πάντα» ν' ανταλλάσσουμε με μιας στιγμής φιλί.

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου

Aπό τη συλλογή Ν' ανθίζουμε ως το τίποτα (2004)

ΠΗΓΗ http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,11287.0.html

4 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Στοιβάξαμε τις μαδημένες μαργαρίτες...


πολύ ομορφη εικόνα

Καλησπέρα Ανδρέα

and33 είπε...

κι' ανθίζουμε ως το τίποτα ανθεκτικοί στις ενοχές
Καλησπέρα Μαρία, όμοφες εικόνες σ' ένα πολύ καλό ποίημα.

Aeglie είπε...

"ανθεκτικοί στην ενοχή" Θεμελιώδης αλήθεια. Ας την τινάξουμε λοιπόν από πάνω μας. Καιρός δεν είναι;

"Ground Control to Major Tom" είπε...

¨"σπάσαμε και το μελανοδοχείο του χειμώνα
μήπως γεμίσει η κάμαρη ξανά με χελιδόνια"

Πόσο λυρική εικόνα δημιουργεί αυτή η φράση, σαν να βλέπω ταινία του Beineix είναι.

Καλή σου νύχτα Ανδρέα μου