Τι γυρεύουν τα παγώνια
στο προαύλιο της μονής Βλατάδων
και τι βλέπουν χρόνια τώρα
κοιτάζοντας από ψηλά την πόλη;
Εδώ οι ψυχές μας συνορεύουν με τη θάλασσα
κι οι πεθαμένοι ζουν ανάμεσά μας
ο ήλιος κατεβαίνει κάθε απόγευμα
λερώνοντας με τη σκουριά του τα νερά,
όταν νυχτώνει
λιγνοί καλόγεροι πάνω σε σκαλωσιές
ξύνουν το σύμπαν
για να φανεί η τοιχογραφία των αστεριών
ενώ άλλοι, ηγούμενοι,
με αρχαίους αστρολάβους και διαβήτες τρίποδους
χαράζουν σύμβολα ανεξήγητα
στους τοίχους του ουρανού.
Τι γυρεύουν τα παγώνια
στο προαύλιο της μονής Βλατάδων;
Τις μέρες παίζουν με τα στάσιμα νερά
μέσα σε γούρνες ραγισμένες
τις νύχτες πετούν το φτέρωμά τους
και γίνονται γυναίκες
φορούν φορέματα δίχως ραφές
και βέλα μαγεμένα
και κατεβαίνουν κουβεντιάζοντας στην πόλη.
Κατερίνα Καριζώνη
4 σχόλια:
Καλημέρα Ανοιξιάτικη στις όποιες ποιητικές λέξεις :)
Καλημέρα Μαρία μου, έστω και σήμερα
Εξαίρετο. Πάντα βρίσκεις να φιλοξενείς έργα τέχνης.
Σ΄ευχαριστώ Αντρέα για την δημοσίευση του ποιήματός μου .Πολύ ωραία και η φωτογραφία του παγωνιού
Δημοσίευση σχολίου