14 Ιουλ 2009

Ίσως γι' αυτό και η ποίηση

Μαργαρίτες ταγμένες στη νύχτα των κλειστών βιβλίων
Και υπνοβασίες παιδικές που βγαίνουν να τις μαζέψουν

Μ' ένα ασημένιο μαχαιράκι απειλούνε τις λέξεις
Που αποξήραναν τα πέταλα
Να παραδοθούν τις εξαναγκάζουν
μνήμη, Ιούνιος, φυρονεριά, ενιαυτός
μικρό μου, λιποτάκτες
Κι εκείνες ν' αντιστέκονται. Τι δύναμη, τι πείσμα
Γαντζωμένες από μια φράση θεατρικού στο τέλος της σελίδας:
... άλλοτε ήμουν η φλόγα σου, τώρα έγινα στάχτη...
Ξορκίζουν τη μετοικεσία και απειλούν με πυρκαγιές
Ποιες πυρκαγιές;
Ξέρουν καλά τα όνειρα να υπερασπίζονται τους νεκρούς τους
Τους κρύβουν μες στις φλέβες μας
Τους φυγαδεύουνε στις λέξεις
Σε τέφρα που λαμπυρίζει τους μεταμορφώνουν

Ίσως γι' αυτό και η Ποίηση στα πέρατα όλων των καιρών
Φλεγόμενους εξαπολύει μονομάχους

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)

ΠΗΓΗ:http://greek-translation-wings.blogspot.com/

2 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Άλλοτε ήμουν η φλόγα σου,
τώρα έγινα στάχτη...

Τελικά τίποτε δεν παραμένει φλόγα.
Όλα σε στάχτη καταλήγουν
Αγγιζουν ιδιαιτερα οι λεξεις της Ευτυχίας

and33 είπε...

Καλημέρα Μαρία μου,
Επανήλθες επιτέλους στο διαδίκτυο
και φαντάζομαι με καινούργια δημιουργική διάθεση. Και πριν φτάσουμε στη στάκτη, που πιστεύω αργούμε πολύ, ας δυναμώσουμε τη φλόγα με νέες δημιουργίες.