3 Δεκ 2009

ΜΑΡΤΗΣ ΞΑΝΑ



Χείμαρρος τα πεινασμένα λόγια
Παρέσυραν την νύχτα στις διαστάσεις μου
Κατάπιανε την όποια λογική σου.
Έσπασα πάλι το εύθραυστο κουκούλι
που κυοφορεί τα αιώνια όνειρα μου.
Πολύχρωμη πεταλούδα η ψυχή μου
διάβηκε φτερουγίζοντας ολάκερο το κορμί σου.
Ούτε στιγμή δεν στάθηκε να ξαποστάσει.
Νομίζεις πως δεν το’ξερα τάχα τι θα συμβεί;
Λόγες μονάχα είναι εκείνες οι στιγμές
που ο πόθος μας βρίσκει να ξεθυμάνει.
Κι έπειτα ξημέρωσε ένα κακούργο ήλιο.
Ήταν αργά πια για να ονειρεύεται κανείς.
Βούτηξε η μαβιά πεταλούδα τα φτερά της
σ’ενα μπολάκι ξεχασμένο μέλι
κι έκατσε στα ξέφτια της αυγής να γλέιψει τις πληγές της.
Σιωπή βασίλευε παντού.
Το’ξερε άλλωστε πως αργοπέθαινε ωραία...

Ελλη Κωνσταντίνου

5 σχόλια:

and33 είπε...

Πρώτη φορά αναρτώ ποίημα της Έλλης.
Όσα διάβασα τα βρήκα πάρα πολύ καλά και θα τα αναρτήσω. Να πω ότι η Έλλη πρώτη φορά δημοσιοποιεί ποιήματα της και την ευχαριστώ που μου τα εμπιστεύθηκε.
Έλλη σου εύχομαι καλή συνέχεια.
Και για να τηρήσω τη παρατήρηση του Τόλη να προσθέσω λίγα λόγια για την Έλλη. Δεν έχει εκδόσει, δεν έχει δημοσιεύσει, όμως γράφει εδώ και χρόνια. Η Έλλη ζει στη Θεσ/νίκη και εργάζεται στην εκπαίδευση.

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...

Πάρα πολύ όμορφο ποίημα Ανδρέα.
Να αναρτήσεις και άλλα ποιήματά της προσεχώς, σε παρακαλώ.
Καλημέρα.Φιλιά.

Dinos-Art είπε...

Συμφωνώ με την elena-buttefly.
Περιμένουμε τις νέες αναρτήσεις Ανδρέα. Γιατί δεν τα έχει εκδώσει ακόμη; Ποίηση, λογοτεχνία, ζωγραφική δεν πρέπει να μένουν στα συρτάρια ή στα ντουλάπια. Ας βγαίνουν στην επιφάνεια και ας δέχονται την όποια κριτική.Έτσι είχα κι εγώ μια αναστολή να εκθέσω τα έργα μου, όταν άρχισα πριν τριάντα και χρόνια να ζωγραφίζω.
"Να ξέρεις", μου λέγαν, "όταν εκθέτεις εκτίθεσαι κιόλας". Ε και;
Καλό βράδυ σε όλους.

Yiannis είπε...

Τα ποίημα της Έλλης δείχνει μια σπάνια ευαισθησία και γνήσιο συναίσθημα Ανδρέα.Εύχομαι από καρδιάς Ανδρέα μου να απολαύσεις την αφυπηρέτησή σου.

απλο"Ποιηση" είπε...

χωρίς φανφάρες και υπερβολές
χτυπάει κατευθείαν
στο στόχο
την καρδιά...

εξαιρετικό!