1 Νοε 2010

Ο θάνατος του Αδώνιδος



Ο θάνατος του Αδώνιδος

Άδωνι,
της άνοιξης αιώνιο σύμβολο,
εσύ, που με την ομορφιά σου
την Αφροδίτη τρέλανες
μα και την Περσεφόνη,
τη λυγερή κόρη της Δήμητρας.

Άδωνι,
σύμβολο αθάνατο της άνθησης,
εσύ, που με τα βέλη του έρωτα
θνητούς κι αθάνατους ελάβωνες,
πέθανες, από έναν αγριόχοιρο
άγρια λαβωμένος.

Να ήταν άραγε ένα τυχαίο ζώο
που βγήκες και κυνήγησες;
Ή μήπως ήταν ο Άρης,
που έχασε για χάρη σου
την όμορφη Αφροδίτη;
Ή μήπως ο Απόλλωνας,
που τον Ερύμανθο τον γιο του
τον τύφλωσε η καλή σου;
Όποιος και να ’ταν ο φονιάς,
ποια σημασία έχει πια;

Μαζί σου εχάθη η άνοιξη
και το χαμόγελο έσβησε
στα χείλη της Κυθέρειας.

Να σε προλάβει έτρεξε,
λίγο πριν ξεψυχήσεις,
δίχως να βάλει πέδιλα
στα απαλά της πόδια.
Τα πλήγωσαν τα πόδια της
τ’ αγκάθια από τα ρόδα.
Τα ρόδα τα ολόλευκα
βαφτήκανε με αίμα
κι έγιναν κατακόκκινα,
ίδια με παπαρούνες.

Τον πόνο δεν λογάριασε
η δύσμοιρη η Κύπρις.
Συνέχισε το τρέξιμο
με πόδια ματωμένα,
να σε προλάβει ζωντανό,
να σε γλυκοφιλήσει.
Μα εσύ ’χες ξεψυχήσει.

Το σώμα σου το άψυχο
το γέμισε με δάκρυα
που γίναν’ ανεμώνες.


Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου
Από την ανέκδοτη συλλογή «Μυθολογία, Μούσα μου»

8 σχόλια:

Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου είπε...

Εκφράζω στον Ανδρέα τις ολόψυχες ευχαριστίες μου για την ανάρτηση αυτού του ποιήματος, που ομολογώ ότι είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου της συλλογής "Μυθολογία, Μούσα μου".
Οι αναφορές μου κι εδώ (όπως και σε όλα τα ποιήματα της συγκεκριμένης συλλογής) σχετίζονται με διάφορες μυθολογικές παραδόσεις για τον θάνατο του Αδώνιδος.
Πιστεύω πως η ονειρική μουσική και τα πανέμορφα λουλούδια του video clip μάς φέρνουν ακόμη πιο κοντά και στον θεό της άνοιξης και της άνθησης, και στη θεά του έρωτα και των λουλουδιών...

and33 είπε...

Εγώ πρέπει να σε ευχαριστήσω Γιόλα, που μου εμπιστεύθηκες ανέκδοτα ποιήματα σου. Και στο ποίημα αυτό δίνεις τόσο ζωντανό το πόνο της θεάς του έρωτα για τον αγαπημένο της. Ο θάνατος της άνοιξης κι ο πόνος του έρωτα που γέννησαν ανεμώνες δωσμένα με τη ποιητική σου και όχι μονον, ευαισθησία.

Νυχτερινός είπε...

Ευχαριστούμε την ποιήτρια και τον φιλόξενο ιστοχώρο για τη χαρά που μας δίνει δίνοντας στη δημοσιότητα τέτοια πνοής έργα. Αναμένουμε με συγκίνηση την έκδοση αυτής της ποιητικής συλλογής.

Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου είπε...

Νυχτερινέ,
πάντοτε "παρόντα" και συνήθως "υπερβάλλοντα", τα σχόλιά σου και με τιμούν και με συγκινούν.
Σ' ευχαριστώ από καρδιάς!

Yiannis είπε...

Πολύ όμορφο ποίημα.Υπάρχει μια κίνηση,"σασπένς",η γνώριμη επίσης ομηρική ατμόσφαιρα που καταφέρνει να δημιουργήσει η Γιόλα και ένας πολύ τρυφερός επίλογος.

Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου είπε...

Γιάννη,
Σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
Όσο για τον επίλογο, πραγματικά αυτή η μεταμόρφωση των δακρύων της Αφροδίτης σε ανεμώνες, σύμφωνα με κάποια μυθολογική παράδοση, αποτελεί μία από τις τρυφερές "σελίδες" της μυθολογίας μας...

Alexandra Bakonika είπε...

Μου άρεσε η διαύγεια, η λιτότητα, η απέριττη έκφραση σε κάθε στίχο,ο ερωτισμός και η διάχυτη τρυφερότητά του.Μου θύμησε την στλιπνότητα του Ομηρικού ύφους καλά αφομιωμένη σε ένα προσωπικό ύφος της ποιήτριας.Εύχομαι και σε βιβλίο να απολαύσουμε τα ποιήματά σου Γιόλα.

Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου είπε...

Αλεξάνδρα,
Σ' ευχαριστώ από καρδιάς για το σχόλιό σου!
Και μόνον η αναφορά σου ότι το ποίημα "θυμίζει την στιλπνότητα του ομηρικού ύφους" καταλαβαίνεις πόσο με συγκινεί και κυρίως πόσο με τιμά...