Όνειρα
που γλύστρισαν
μέσα στη νύχτα
κι ακροπατώντας
στους δρόμους
των αστεριών
λαθραία
μπήκαν στη καρδιά σου.
Χαμόγελα
που γλύστρισαν
μεσ' τις σταγόνες
της ομίχλης
φώτισαν με τη λάμψη τους
τα σκοτεινά τα μονοπάτια
της ψυχής
και της αγάπης
Ελπίδες
που γεννήθηκαν
με το πρώτο φως
της μέρας
κι άνοιξαν τις φτερούγες τους
για μακρινό ταξίδι
μαγευτικό
στην Άνοιξη σου της ζωής.
2 Μαΐ 2008
ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΒΡΟΧΗΣ
Βροχή
μονότονα μελαγχολική
κι οι σταγόνες της
φτάνουν μέχρι τη ψυχή
και την μουσκεύουν
την πνίγουν
την πιέζουν
ν΄αντισταθει
στην ασφυξία της μελαγχολίας
ν' αντιδράσει στον πνιγμό
να αρπάξει τις σταγόνες
να τις κάνει χαμόγελο
να τις κάνει τραγούδι
να στολίσει τις μέρες
που έρχονται
μονότονα μελαγχολική
κι οι σταγόνες της
φτάνουν μέχρι τη ψυχή
και την μουσκεύουν
την πνίγουν
την πιέζουν
ν΄αντισταθει
στην ασφυξία της μελαγχολίας
ν' αντιδράσει στον πνιγμό
να αρπάξει τις σταγόνες
να τις κάνει χαμόγελο
να τις κάνει τραγούδι
να στολίσει τις μέρες
που έρχονται
17 Απρ 2008
ΕΠΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
ΕΦΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Ι
Στη ρωγμή της καρδιάς
αναζήτησα
ένα αγριολούλουδο
Βρήκα μονάχα αγκάθια
Και μάτωσα
ΙΙ
Περπάτησα
Τους ίδιους δρόμους απόψε
Δεν ήσουν εκεί
Το λουλούδι μαράθηκε
στα χέρια μου
ΙΙΙ
Μύριζε τόση άνοιξη
η εικόνα σου
Ο έρωτας πνίγηκε
σ' ένα μπουκάλι
από το άρωμα σου
IV
Τ' αστέρια τις νύχτες
απλώνουν τη λάμψη
στις καρδιές
και χαράζουν τη μνήμη
μ' ένα μαχαίρι.
V
Μοιραία η Κυριακή
Τα φαντάσματα έγδαραν
την καρδιά
Κι εσυ χόρεψες θάνατο
Τα μεσάνυχτα
VI
Τρωκτικά της νύχτας
τρώνε τις φλέβες μου.
Μην τα πνίξεις ακόμα
Την άνοιξη
οι παπαρούνες θα ξαναγίνουν κόκκινες
VII
Οι μέρες
κυλάνε με την ορμή του ποταμού.
Οι νύχτες
κολλάνε στα βράχια της ψυχής.
Πότε θα ξημερώσει μάννα μου;
Ι
Στη ρωγμή της καρδιάς
αναζήτησα
ένα αγριολούλουδο
Βρήκα μονάχα αγκάθια
Και μάτωσα
ΙΙ
Περπάτησα
Τους ίδιους δρόμους απόψε
Δεν ήσουν εκεί
Το λουλούδι μαράθηκε
στα χέρια μου
ΙΙΙ
Μύριζε τόση άνοιξη
η εικόνα σου
Ο έρωτας πνίγηκε
σ' ένα μπουκάλι
από το άρωμα σου
IV
Τ' αστέρια τις νύχτες
απλώνουν τη λάμψη
στις καρδιές
και χαράζουν τη μνήμη
μ' ένα μαχαίρι.
V
Μοιραία η Κυριακή
Τα φαντάσματα έγδαραν
την καρδιά
Κι εσυ χόρεψες θάνατο
Τα μεσάνυχτα
VI
Τρωκτικά της νύχτας
τρώνε τις φλέβες μου.
Μην τα πνίξεις ακόμα
Την άνοιξη
οι παπαρούνες θα ξαναγίνουν κόκκινες
VII
Οι μέρες
κυλάνε με την ορμή του ποταμού.
Οι νύχτες
κολλάνε στα βράχια της ψυχής.
Πότε θα ξημερώσει μάννα μου;
14 Απρ 2008
ΜΟΡΦΟΥ 2001
Φύλλα διάφανα
νερά της άμμου
πότισαν τη φυγή μας।
Βυθός του πράσινου κήπου
χάραξε την αφή της θάλασσας।
Πρώτο άγγιγμα
παλμοί της ζωής μας
στέρεψαν την κοίτη της λήθης।
Μόρφου, γεφύρι στην καρδιά
της ξένης γης।
Μόρφου, γεφύρι στο βαθύ πηγάδι
του νόστου।
Από τη ποιητική συλλογή του Γιάννη Ποδιναρά Φαράγγια των Αγγέλων(εκδόσεις Εν τυποις )που σήμερα πήρα από τη Κύπρο από το φίλο μου τον Γιάννη। Δεν μπορούσα να μη γράψω αυτό το υπέροχο ποίημα για τη Μόρφου, το τόπο που ζήσαμε ένα κομμάτι της ζωής μας।
Γιάννη μου εύχομαι η καινούργια σου ποιητική συλλογή να είναι καλοτάξιδη στο κόσμο της ποίησης
νερά της άμμου
πότισαν τη φυγή μας।
Βυθός του πράσινου κήπου
χάραξε την αφή της θάλασσας।
Πρώτο άγγιγμα
παλμοί της ζωής μας
στέρεψαν την κοίτη της λήθης।
Μόρφου, γεφύρι στην καρδιά
της ξένης γης।
Μόρφου, γεφύρι στο βαθύ πηγάδι
του νόστου।
Από τη ποιητική συλλογή του Γιάννη Ποδιναρά Φαράγγια των Αγγέλων(εκδόσεις Εν τυποις )που σήμερα πήρα από τη Κύπρο από το φίλο μου τον Γιάννη। Δεν μπορούσα να μη γράψω αυτό το υπέροχο ποίημα για τη Μόρφου, το τόπο που ζήσαμε ένα κομμάτι της ζωής μας।
Γιάννη μου εύχομαι η καινούργια σου ποιητική συλλογή να είναι καλοτάξιδη στο κόσμο της ποίησης
8 Απρ 2008
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΙΙ
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΙΙ
Διαδρομές
Κάτω απ’ το κάστρο
Και την ομίχλη
Να του κλέβει στο σκοτάδι
Τα φεγγάρια των αιώνων του।
Διαδρομές
Με τη ψυχή
Ν’ απλώνεται ξεδιάντροπα
Στα στενά δρομάκια
Σε χρώμα από κεχριμπάρι।
Διαδρομές
Με το χέρι χωμένο στη άνοιξη
Αναζήτησα
Στον κήπο με τις πορτοκαλιές
Μνήμες κρυμμένες στο χρόνο।
Διαδρομές
Με το γέλιο βρεγμένο
Από λευκό κρασί
Δέσαμε τις καρδιές μας
Σ’ ένα πράσινο κομπολόι
7 Απρίλι 2008
Στη Κατερίνα, τη Σοφία, το Γιάννη, τη Ρίκα
Διαδρομές
Κάτω απ’ το κάστρο
Και την ομίχλη
Να του κλέβει στο σκοτάδι
Τα φεγγάρια των αιώνων του।
Διαδρομές
Με τη ψυχή
Ν’ απλώνεται ξεδιάντροπα
Στα στενά δρομάκια
Σε χρώμα από κεχριμπάρι।
Διαδρομές
Με το χέρι χωμένο στη άνοιξη
Αναζήτησα
Στον κήπο με τις πορτοκαλιές
Μνήμες κρυμμένες στο χρόνο।
Διαδρομές
Με το γέλιο βρεγμένο
Από λευκό κρασί
Δέσαμε τις καρδιές μας
Σ’ ένα πράσινο κομπολόι
7 Απρίλι 2008
Στη Κατερίνα, τη Σοφία, το Γιάννη, τη Ρίκα
3 Απρ 2008
ΜΕΡΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ
Αφίσαμε τη μνήμη να κατέβει
βαθιά στο πηγάδι της μνήμης
κι ανασύραμε εικόνες
ντυμένες με τα χρόνια εκείνα
του ανέμελου χαμόγελου
του άδολου έρωτα
του ανοίγματος των φτερών
σε άγνωστους ουρανούς
του πρώτου αγγίγματος
μιάς ακαθόριστης ελευθερίας.
Αναμίξαμε τις εικόνες
με πρόσωπα νεανικά
γεμάτα πάθος και πείσμα
να κερδίσουν την γνώση
να νοιώσουν τον έρωτα
να χτίσουνε πύργους
ν' αγκαλιάσουν ολάκερη τη γη
να τη χωρέσου στην ψυχή
χωρίς το φόβο της αποτυχίας
και μονάχα στάλες ελπίδας
Αφίσμε τη μνήμη να ψαχουλέψει
δάκρυα και χαμόγελα
για δρόμους που περπατήσαμε
τραγουδώντας τη ζωή
για δρόμους που χάσαμε
από μια βίαιη αβεβαιότητα
Κι' ύστερα μετρήσαμε στις καρδιές μας
πόσες οι λύπες κι οι χαρές
που κρύφτηκαν στη μνήμη
τις απλώσαμε σ΄ένα τραπεζι
και τις αγγίξαμε τρυφερά.
Κι΄όλα ήταν εκεί μπροστά μας
ένα κομμάτι της ψυχής μας
που ξεκίνησε το όμορφο ταξίδι
και στη πορεία άλλαξε διαδρομή
μέσα σε βίαιη αβεβαιότητα.
Κυταχτήκαμε όπως τότε παιδια
κι αφίσαμε τα μάτια μας να μιλήσουν
Ύστερα χωρίσαμε
γεμάτοι ατέλειωτα συναισθήματα.
Μόνος στον κήπο
με τις βιολέτες και τα κρίνα
ταξιδεύω, ονειρεύομαι, ξαναζώ
Κόβω δυό βιολέτες,
όπως τότε από το κήπο της θειάς
Τις κρύβω βαθιά στη τσέπη
Ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναβρεθούμε
όλοι μαζί στην αυλή του σχολείου.
Να ομορφήνουμε τη τάξη μας
και τις μνήμες συναισθημάτων
για τις μέρες που μας κλέψανε॥
Αφιερωμένο στους φίλους μου Γιάννη και Στέλιο
βαθιά στο πηγάδι της μνήμης
κι ανασύραμε εικόνες
ντυμένες με τα χρόνια εκείνα
του ανέμελου χαμόγελου
του άδολου έρωτα
του ανοίγματος των φτερών
σε άγνωστους ουρανούς
του πρώτου αγγίγματος
μιάς ακαθόριστης ελευθερίας.
Αναμίξαμε τις εικόνες
με πρόσωπα νεανικά
γεμάτα πάθος και πείσμα
να κερδίσουν την γνώση
να νοιώσουν τον έρωτα
να χτίσουνε πύργους
ν' αγκαλιάσουν ολάκερη τη γη
να τη χωρέσου στην ψυχή
χωρίς το φόβο της αποτυχίας
και μονάχα στάλες ελπίδας
Αφίσμε τη μνήμη να ψαχουλέψει
δάκρυα και χαμόγελα
για δρόμους που περπατήσαμε
τραγουδώντας τη ζωή
για δρόμους που χάσαμε
από μια βίαιη αβεβαιότητα
Κι' ύστερα μετρήσαμε στις καρδιές μας
πόσες οι λύπες κι οι χαρές
που κρύφτηκαν στη μνήμη
τις απλώσαμε σ΄ένα τραπεζι
και τις αγγίξαμε τρυφερά.
Κι΄όλα ήταν εκεί μπροστά μας
ένα κομμάτι της ψυχής μας
που ξεκίνησε το όμορφο ταξίδι
και στη πορεία άλλαξε διαδρομή
μέσα σε βίαιη αβεβαιότητα.
Κυταχτήκαμε όπως τότε παιδια
κι αφίσαμε τα μάτια μας να μιλήσουν
Ύστερα χωρίσαμε
γεμάτοι ατέλειωτα συναισθήματα.
Μόνος στον κήπο
με τις βιολέτες και τα κρίνα
ταξιδεύω, ονειρεύομαι, ξαναζώ
Κόβω δυό βιολέτες,
όπως τότε από το κήπο της θειάς
Τις κρύβω βαθιά στη τσέπη
Ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναβρεθούμε
όλοι μαζί στην αυλή του σχολείου.
Να ομορφήνουμε τη τάξη μας
και τις μνήμες συναισθημάτων
για τις μέρες που μας κλέψανε॥
Αφιερωμένο στους φίλους μου Γιάννη και Στέλιο
ΑΝΑΠΟΛΩ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ
Αναπολώ τις μέρες
που ανάμεσα σε στόχους
και στα ίδια τα καθημερινά
μιλούσαμε για ποίηση
για τον Καβάφη, τον Ελύτη
"...τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς..."
Κι οι αριθμοί που υστερούν
θα γίνουνε πάλι στόχοι.
Ο λόγος σου φωτιά
άναβε τις ψυχές και τις ζωντάνευε
Κι' όλοι, άντρες και γυναίκες,
μετρούσανε τη δύναμη τους
να φτάσουνε στο τέρμα
αυτό που ο λόγος σου
καθάριος και κυρίαρχος
άνοιγε τα μονοπάτια.
ακόμα κι όταν συναντούσε
" Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,"
Στόχοι και στίχοι
σμίγανε και γινότανε ένα χαμόγελο
Ο Ελύτης γιόμιζε άνοιξη
τους αριθμούς και τις καρδιές
σαν φτάναμε στο τέρμα
της κάθε μιάς διαδρομής.
" Οπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι
τους ένα μικρό
Δώρο ασημένιο ποίημα."
Αναπολώ
την ομορφιά των ημερών
τόσο μοναδικών
που δεν μπορούνε πια
να ξαναγίνουν ίδιες.
που ανάμεσα σε στόχους
και στα ίδια τα καθημερινά
μιλούσαμε για ποίηση
για τον Καβάφη, τον Ελύτη
"...τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς..."
Κι οι αριθμοί που υστερούν
θα γίνουνε πάλι στόχοι.
Ο λόγος σου φωτιά
άναβε τις ψυχές και τις ζωντάνευε
Κι' όλοι, άντρες και γυναίκες,
μετρούσανε τη δύναμη τους
να φτάσουνε στο τέρμα
αυτό που ο λόγος σου
καθάριος και κυρίαρχος
άνοιγε τα μονοπάτια.
ακόμα κι όταν συναντούσε
" Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,"
Στόχοι και στίχοι
σμίγανε και γινότανε ένα χαμόγελο
Ο Ελύτης γιόμιζε άνοιξη
τους αριθμούς και τις καρδιές
σαν φτάναμε στο τέρμα
της κάθε μιάς διαδρομής.
" Οπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι
τους ένα μικρό
Δώρο ασημένιο ποίημα."
Αναπολώ
την ομορφιά των ημερών
τόσο μοναδικών
που δεν μπορούνε πια
να ξαναγίνουν ίδιες.
5 Μαρ 2008
Λογοτεχνική ομάδα Ιδεοκύματα ideokymata@yahoo.gr
www.geocities.com/ideokymata
Πρόσκληση
H λογοτεχνική ομάδα «Ιδεοκύματα» σας προσκαλεί
στο ποιητικό & μουσικό δρώμενο με θέμα
«Τα Ιδεοκύματα διαβάζουν… Ιδεοκύματα»
Κυριακή 30 Μαρτίου 2008 και ώρα 7.00 μ.μ.
στο café-bar «Έντεχνο»
(Ι. Δέλλιου 4 Πλατεία Συντριβανίου τηλ. 2310 280553)
www.geocities.com/ideokymata
Πρόσκληση
H λογοτεχνική ομάδα «Ιδεοκύματα» σας προσκαλεί
στο ποιητικό & μουσικό δρώμενο με θέμα
«Τα Ιδεοκύματα διαβάζουν… Ιδεοκύματα»
Κυριακή 30 Μαρτίου 2008 και ώρα 7.00 μ.μ.
στο café-bar «Έντεχνο»
(Ι. Δέλλιου 4 Πλατεία Συντριβανίου τηλ. 2310 280553)
2 Φεβ 2008
Ο ΕΡΩΤΑΣ
Ο έρωτας
κι οι κτύποι της καρδιάς
γρήγοροι κι ανυπόμονοι
σου μιλάνε και
στης ψυχής τα μονοπάτια
αφίνουν το αποτύπωμα
ενός αγγίγματος
μιας ματιάς
με πάθος βίαιο, ορμητικο.
Ο έρωτας
κι η σκιά των ματιών
που χάνεται το δειλινό
μ΄ένα φιλί
στην άκρη του χαμόγελου
περιμένοντας
το πρώτο αστέρι
να στολίσει τα μαλλιά
με χρυσόλαμψη.
Ο έρωτας
και το ατέλειωτο ταξίδι
σε σάρκα λευκή
στου κορμιού τις γραμμές
και τ' ακροδάκτυλα
πύρινη δάδα
να πάλλεται
σε αρχέγονους ρυθμούς
κι η βίαιη έκρηξην ηδονής
Ο έρωτας
κι οι κτύποι της καρδιάς
γρήγοροι κι ανυπόμονοι
σου μιλάνε και
στης ψυχής τα μονοπάτια
αφίνουν το αποτύπωμα
ενός αγγίγματος
μιας ματιάς
με πάθος βίαιο, ορμητικο.
Ο έρωτας
κι η σκιά των ματιών
που χάνεται το δειλινό
μ΄ένα φιλί
στην άκρη του χαμόγελου
περιμένοντας
το πρώτο αστέρι
να στολίσει τα μαλλιά
με χρυσόλαμψη.
Ο έρωτας
και το ατέλειωτο ταξίδι
σε σάρκα λευκή
στου κορμιού τις γραμμές
και τ' ακροδάκτυλα
πύρινη δάδα
να πάλλεται
σε αρχέγονους ρυθμούς
κι η βίαιη έκρηξην ηδονής
Ο έρωτας
19 Ιαν 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)