22 Απρ 2009

Νυχτερινή περίπολος

Μ'όνειρα πάντα γαλανά
Στο πλάι της καρδιάς σου
Να ξερεις θα κοιμάμαι
Μόνη στη άδεια κάμαρη
Σε πέπλους σκιάς καταχωμένη
Μόνη με τους αγγέλους μου
Σιωπηλή

Όμως η μνήμη των ματιών σου
Πάντα θα κρύβεται στο μαξιλάρι μου
Επίμονη και τρυφερή
Και τα μαλλιά μου θ'αναδεύει

Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου

Από τη συλλογή "εν τη ρύμη του νόστου"

4 σχόλια:

Yiannis είπε...

Πόσο ανθρώπινο,τρυφερό κ γεμάτο ανθρώπινη αξιοπρέπεια κ ευαισθησία το ποίημα που ανάρτησες Ανδρέα.

Μαρια Νικολαου είπε...

Ομορφο το ποιημα Ανδρεα αλλα θα σε μαλώσω...
Που έχουν πάει οι δικες σου εμπνεύσεις;;;;;

and33 είπε...

Ναι Γιάννη, είναι γεμάτο τρυφερότητα. Και η ποιήτρια είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος.

and33 είπε...

Οι δικές μου εμπνεύσεις...
Θα ρθουν Μαρία μου...