18 Μαΐ 2010

Βαθύ κόκκινο της απελπισίας



Οι παπαρούνες έπαψαν
να χρωματίζουν την άνοιξη
το χρώμα τους αίμα κόκκινο,
βαθύ κόκκινο της απελπισίας
σαν αυτό που κυλάει στους δρόμους
βάφει θάνατο τα όνειρα
και τα αποκηρύσσει από μας
ή σαν τους αριθμούς ισολογισμών
σ ένα κοκκινισμένο τίποτα
από το παράλογο ξόδεμα του χτες,
που αφήνει το αύριο άδειο.

Το βήμα μετέωρο μπροστά
σε αιμάτινες διαχωριστικές γραμμές,
πλημμύρισε τις τσέπες
μεταχρονολογημένες υποσχέσεις
ακάλυπτων επιταγών,
εμείς ξάγρυπνοι στο προαύλιο
ζητιανεύουμε σωσίβια
σε ρημαγμένες εξώπορτες.
κι η ζωή στην απέναντι όχθη
περιμένει άφωνη το πέρασμα
ή το αγγελτήριο της αυτοχειρίας.

Οι παπαρούνες πάντα σε χρώμα
βαθύ κόκκινο της απελπισίας
έμειναν στη μοναξιά τους
να μας θυμίζουν την άνοιξη.

Ανδρέας Κ.

4 σχόλια:

KOSTAS PAP είπε...

Τουλάχιστον έμειναν οι παπαρούνες να μας θυμίζουν τη ζωή γιατί όλες οι άλλες υποσχέσεις διαψεύσθηκαν. Καλό βράδυ.

Dinos-Art είπε...

Παρ'όλα αυτά, τό κόκκινο των ονείρων της νιότης μας, της επανάστασης, της ανατροπής, παραμένει στα εσώψυχά μας, έστω ουτοπικά και απόμακρα από όλους που πάνε να το προσεταιριστούν.
Οι παπαρούνες θα συνεχίσουν να κοκκινίζουν τα σιταροχώραφα τις αιώνιες άνοιξες. Ωραίο και επίκαιρο το ποίημά σου Ανδρέα.
Καλημέρα.

Κάκια Παυλίδου είπε...

Ακομη κι αν μεινει μονο μία παπαρούνα, ακομη κι αυτη, ποτέ δε θα είναι μόνη της...

Στο αερακι το Ανοιξιατικο θα ανεμίζει όλο της το κοκκινο, στη βροχή θα σταζει όλο της το παθος... και το χωμα θα μυρίζει έρωτα....

και ο κηπουρός της Ζωής θα ψαξει να βρει σπόρο να καλλιεργήσει εκείνο το κοκκινο της Ζωης, που ξέρει μόνο ν'ανασταινει ποιήματα και ρίμες.....

Δεν υπάρχει κοκκινο της απελπισίας...
Ασε με να σου το ψιθυρίσω ξανα...

Το κοκκινο είναι ζωφερό ποταμι παθιασμενης ροής....
ακομη κι αν η παπαρούνα όλης της Ανοιξης είναι ΜΟΝΟ μια!!!...

σε φιλώ γλυκα.... κατακοκκινα...

logia είπε...

ζητιανεύουμε σωσίβια στις εξώπορτες που μόνοι μας αυτοκαταστροφικά ρημάξαμε

μα εγώ στις παπαρούνες βλέπω το κόκκινο από το αίμα που κυλάει στις φλέβες της νέας γενιάς

αυτή η γενιά, που θα πληρώσει τα δικά μας σπασμένα και που ίσως μάθει από τα λάθη μας και φυτέψει τριαντάφυλλα στις εξώπορτες και έτσι αυτές να πάψουν να είναι ρημαγμένες...