25 Μαΐ 2010

Σαν πίνακας του Μποτιτσέλι




Μια στιγμή,
μονάχα μια στιγμή,
ουράνιο τόξο
που γεννήθηκε
στα μάτια σου
και σβήνει
στους αφρούς της θάλασσας
σαν πίνακας του Μποτιτσέλι
όταν στα κύματα αναδύθηκε
η Θεά του έρωτα
και μέσα σ ένα όστρακο
ντύσανε τη γύμνια της
μ ένα μανδύα οι ‘Ώρες.

Μια στιγμή,
μονάχα μια στιγμή,
στις όχθες του ονείρου
ν απλώσουμε τις λέξεις μας
που μούσκεψαν,
στο φως του φεγγαριού
να μετρήσουμε
τις σταγόνες και τις μέρες
που ταξιδεύουν χωρίς πυξίδα
και με τα χρώματα της ίριδας
να ζωγραφίσουμε
θεές της αναγέννησης
στη ξεφτισμένη βάρκα.

Ανδρέας Κ.

3 σχόλια:

Galateia είπε...

Μια στιγμή,μονάχα μια στιγμή
να σταθώ εδώ
στις όχθες του όνειρου
μες στους αφρούς της θάλασσας
στη σκιά μιας θεάς
και να γευτώ τη μαγεία
ενός υπέροχου ποιήματος
από έναν αγαπημένο ποιητή...
Χωρίς πυξίδα...
Την πιο γλυκιά μου καλημέρα Ανδρέα!

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...

Mαγική λέξη η αναγέννηση Ανδρέα μου, έτσι;
Kαλό βράδυ..

Κάκια Παυλίδου είπε...

Στη ρίζα του χρόνου
φύτεψε στιγμες....
Η πρωτη που άνθισε είχε τ' όνομά της....
για να τη θυμάσαι..
όταν ο χρόνος θα την κλέψει...
όταν το κύμα θα βουλιάξει στο διάκενο
ανάμεσα στο Φως και στο Σκοταδι...
όταν η σιωπή θα έχει γίνει λέξη
και θα έχετε χαθεί
ναυαγοί στο Ατελείωτο φεγγαρόφωτο
που δε νοεί να χορτάσει να πνίγει
ερωτευμενους...

Μια στιγμή να παρει την εσάρπα της...
Απόψε έχει ψύχρα,
κατω από το λίγο φως των Ονειρων...
Αναψε τη φωτιά κι έρχεται...

Μια στιγμή να σου χαρίσει...
μονο....
μεσα σε αυτήν την αιωνιότητα....