ΩΔΗ ΣΤΙΣ ΧΑΡΙΤΕΣ

Ωδή στις Χάριτες

Χάριτες, του Δία θυγατέρες,
πόσες φορές προσπάθησα
για σας να γράψω μιαν ωδή.
Κι όμως, δεν τα κατάφερνα ποτέ,
λόγια ικανά μη βρίσκοντας
τη χάρη σας να υμνήσουν.
Απόψε, όμως, κοιτάζοντας
τ’ ολόγιομο φεγγάρι,
είδα μέσ’ στο χρυσάφι του
τη θεϊκή μορφή σας.
Κι άκουσα το τραγούδι σας,
μέσ’ στο ναό του Απόλλωνα,
στους ιερούς Δελφούς•
τότε που γλυκοτραγουδούσατε,
παρέα με τις Μούσες
και τη γλυκιά Αρτέμιδα.
Και ξαφνικά ένα τραγούδι τρυφερό
εμπνεύστηκε η ψυχή μου.

«Θεές αγνές, σεμνές, πανέμορφες,
εσείς μονάχα δίνετε ουράνια ευτυχία,
εσείς που, δίπλα στον Απόλλωνα,
υμνείτε αδιάκοπα τον ύψιστο τον Δία,
εσείς που σε θνητούς και σε θεούς
δίνετε κάθε ωραίο.

Θεές, που ’χετε πρόσωπα
σαν λουλουδιών μπουμπούκια,
θεές, που ’χετε μάγουλα
στα χρώματα των ρόδων,
από καμιά δεν λείπετε γιορτή
στου Ολύμπου τα παλάτια.

Θεές της ποίησης και του χορού,
της μουσικής και της ρητορικής,
που σύμβολά σας έχετε
όλης της γης τα λούλουδα
και τους καρπούς των δένδρων,
στην Αφροδίτη ανήκετε.
Εσείς όλες την λούσατε,
εσείς την εμυρώσατε
εσείς την εστολίσατε,
πριν πάει στον Αγχίση.

Χάριτες, του Δία θυγατέρες,
μέσα στο φως του φεγγαριού
μόνον εσάς θα βλέπω,
άλλοτε να ’στε ολόγυμνες
και άλλοτε ντυμένες
με διάφανους χιτώνες.
Η μια ένα ρόδο να κρατά,
η δεύτερη ένα στάχυ
κι η τρίτη ένα κλαδί μυρτιάς.
Κι όλες μαζί ν’ αστράφτετε
πιότερο κι απ’ τον ήλιο,
μ’ ένα χαμόγελο γλυκό
στα ρόδινά σας χείλη».

Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου
Από την ανέκδοτη συλλογή «Μυθολογία, Μούσα μου»

Σ' ΑΓΓΙΖΩ

Σ'ΑΓΓΙΖΩ

Σ αγγίζω
και τα σκοτάδια καίγονται
στο μίσχο του δειλινού
κλεμμένα χρώματα απλώνονται
στους βυθούς των δακρύων
και στο καμβά αχνίζει
το χαμόγελο της αιώνιας στιγμής.

Σ αγγίζω
και στο χείλος του ποτηριού
το αποτύπωμα του έρωτα αφρίζει
τα ποτάμια γυρνάνε
στις γραμμές των βουνών
και χαράζουν στο ανεκπλήρωτο
τα πέταλα του κορμιού
όταν ξαπλωμένο αναπνέει
τις ανάσες της περασμένης νύχτας.

Σ αγγίζω
κι οι ώρες χάνονται
στο ταξίδι των πουλιών
πέρα από τα σύνορα των αναστεναγμών
και πιο κει από τον ιδρώτα του μεσημεριού
όταν ο άντρας κι η γυναίκα σμίγουν
στη κατακόρυφο του ήλιου
γυμνά ψήγματα ζωής.

ΛΗΘΗ

ΛΗΘΗ

Άπειρες κλωστές στον αργαλειό,
αμέτρητες ωδές ανθρώπου.
Το φως το τύφλωσαν,
μα τους θάμπωνε πάντοτε τα μάτια.

Πρωτόπλαστο αίνιγμα
με ερωτηματικά στο πέρας.
Ας το θάψουμε, λοιπόν,
αυτό το εγώ.
Ας το ερευνήσουμε αύριο,
αυτό το εγώ, χωρίς αγάπη.

Συνέχεια ατέλειωτης κάμαρας
με τοίχους και τοιχάκια.
Ασυνέχεια δέρματος, δίαυλος εισόδου
παράσιτων-ιών-ανθρώπων.

Εμπόδια παντού, στο σκίρτημα,
στο μέσα, στο ανάθεμα.
Στο πέρα-δώθε ανάμεσα,
στο πριν και το μετά σας.

Για πόσες ανάσες ζωής ακόμη ζουν;
Για πόσους χτύπους και μελτέμια;
Και ποια τα όρια της κάμαρας, για ποιο εγώ;

Με δοξασίες ανάσαιναν και με σκιές στο έρεβος,
καθώς το λίγο φως γλιστρούσε στο κατώγι.
Τα δήθεν βίωναν κι αναβίωναν το δήθεν του καθένα.
Πρωταρχικό και τίποτα εγώ
εκείνο
το θαμμένο.

Νόπη Χατζηιγνατιάδου
Από τη συλλογή «Αναζητώντας το Άλφα» (2009)

ΣΚΙΕΣ

ΣΚΙΕΣ

Αυτή η πέτρα ήταν αδύνατον να σπάσει.
Η απόληξη η ίδια.
Πάγος πάνω στον καύσωνα, που δεν έλιωσε.
Ζωής, θανάτου μεταίχμιο.
Μετάβαση απ' το χτες στο σήμερα.
Γεφύρια απώθησης και δίψας απ' την άλλη.
Ξέχασες μνήμες να κρατάς
ξέχασες ανθρώπους να αγκαλιάζεις.
Κομμάτια γης καλά κρυμμένα στο είναι σου,
στο έσομαι, στο πάντα σου.
Πόσο γρήγορα οι εποχές αλλάζουν.
Φεύγει η Άνοιξη και πάλι έρχεται.
Γενιές - γενιές, αράδα - αράδα.
Φωτιές που σβήσατε.
Ψυχές αποσβολωμένες, απολιθωμένες.
Βαλσαμωμένοι γίγαντες με πρίσμα στα άκρα.
Σκιά σκηνώματος βαριά.
Κι ας καίει ένα καντήλι μόνο.

Νόπη Χατζηιγνατιάδου
Από τη συλλογή «Αναζητώντας το Άλφα» (2009)

ΘΛΙΨΗ

Θλίψη

Τον τελευταίο καιρό
η ψυχή μου κουβαλάει
μιαν απέραντη θάλασσα
θλίψης...
Για το πέρασμα της νιότης.
Για την απουσία των γονέων μου.
Για το γκρέμισμα της πίστης μου στην αθωότητα.
Για την αγωνία για σένα και τα παιδιά μας.
Για τον φόβο του θανάτου...

Κι όμως,
Αγάπη μου,
ένα δικό σου χάδι,
ένα φιλί της κόρης μας
και μια αγκαλιά του γιου μας
έχουν τη δύναμη να εξαφανίσουν
αυτή την απέραντη θάλασσα της θλίψης
που κουβαλάει η ψυχή μου.
Έστω... για μια στιγμή!
Για μια μονάχα στιγμή!
Για μια στιγμή μαγική
στα χρώματα
του ουράνιου τόξου...


Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου

Από τη συλλογή «Θυμάσαι;» (2007)

Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ


Ο φαροφύλακας του σύμπαντος
αιώνες τώρα ανάβει κάθε σούρουπο
τον λύχνο στο βορεινό αστέρι
εκεί στο σταυροδρόμι του απείρου
που συναντιούνται οι ψυχές
σαν ταξιδεύουν στη καταχνιά
ψάχνοντας για κατάλυμα αγάπης.

Ο φαροφύλακας του σύμπαντος
με τ’ άσπρα γένια ως το γόνατο
κάθεται αμίλητος και σκυθρωπός
και μόνο σαν ανταμώσουν δίπλα του
μάτια γεμάτα από τη δίψα του έρωτα,
χαμογελά, και δείχνει με το βλέμμα
τον δρόμο για το δικό τους γαλαξία.

Ανδρέας Καρακόκκινος

ΚΑΠΟΤΕ...

ΚΑΠΟΤΕ…

Κάποτε
παραπονιόμουν
που δεν μου έλεγες
ποτέ
τη φράση «Σ' Αγαπώ».

Τώρα
αρκεί να δω
- έστω για μια στιγμή-
τα μάτια σου
κι ακούω
όλα τα «Σ' Αγαπώ»
που μου 'χες στερήσει
κάποτε…


Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου

Από τη συλλογή «Θυμάσαι;» (2007)

ΣΤΗ ΡΩΜΗ

Στη Ρώμη

Ξεφυλλίζοντας
κάποιο λεύκωμα
σταμάτησα
σε μιαν υπέροχη φωτογραφία.
Εσύ κι εγώ - αγκαλιασμένοι –
στη Fontana di Spagna της Ρώμης.
Ημερομηνία:
Πέμπτη 22 Ιουνίου 1978.
Με μαγνήτισε
αυτή η φωτογραφία.
Την κοίταξα και δάκρυσα.
«Πόση ευτυχία, Θεέ μου!»
σκέφθηκα...
Έκλεισα τα μάτια μου,
αναστέναξα από νοσταλγία
και
σε κάλεσα:
«Έλα και συ,
Αγάπη μου.
Έλα να δούμε μαζί
αυτή τη φωτογραφία.
Έλα να θυμηθούμε.
Έλα να ξαναζήσουμε.
Στη Via Veneto.
Στο "Albergo Eliseo".
Στη σουίτα με τον αριθμό 502.
Στη Fontana di Trevi.
Στη Villa Borghese.
Στο Κολοσσαίο.
Στην αψίδα τον Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Στον λόφο του Καπιτωλίου.
Στο μνημείο του Βίκτορος Εμμανουήλ.
Στο ristorante "II Tinello".
Στους κήπους του Βατικανού.
Έλα!
Όλα αυτά
θα ξαναζωντανέψουν.
Θα δεις.
Αρκεί να δεις
- στη φωτογραφία -
το χαμόγελο μου
και
τα μάτια σου...».

Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου

Από τη συλλογή «Θυμάσαι;» (2007)

ΣΥΝΘΕΣΗ ΟΝΕΙΡΟΥ

Σύνθεση ονείρου

Πήρα
το χ ρ υ σ ό
από τους πολυελαίους της εκκλησίας,
το λ ε υ κ ό
από τα τούλια του νυφικού,
το γ α λ ά ζ ι ο
από τις δαντέλες του νυχτικού,
το π ο ρ φ υ ρ ό
από τις φλόγες του έρωτα,
το μ π λ ε
από τον ωκεανό της ευτυχίας
και
ζωγράφισα ένα ό ν ε ι ρ ο...


Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου

Από τη συλλογή «Θυμάσαι;» (2007)

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ...

Τόσα χρόνια τώρα...

Τόσα χρόνια τώρα
κι εκείνο το σημάδι
από το πρώτο σου φιλί
- θυμάσαι; -
δεν λέει να σβήσει...

Τόσα χρόνια τώρα
κι εκείνο το φεγγάρι
που μας παρακολουθούσε
ανάμεσα
στα φύλλα της συκιάς
- θυμάσαι; -
δεν λέει να χαθεί...

Τόσα χρόνια τώρα
κι εκείνη η ανθοδέσμη
με τα εικοσιδύο
κατακόκκινα
τριαντάφυλλα
- θυμάσαι; -
δεν λέει να μαραθεί...


Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου

Από τη συλλογή «Θυμάσαι;» (2007)